       |
|
|
|
(met dank aan Johan Raaijmakers voor het sturen van de tekst)
Toen de wirreld al ’n tedje waos geborre Begos ’t vrouwvolk hoe langer hoe schonner te worre ’t Waos in den teed da ’t mensdom begoste vermeere En nog hil familiaer umging me de engele des Heere Nou is zonnen engel ok mar ’n geschaope ding En ’t gebeurde soms da’t ie mee de mensheid de kermis op ging Waos da nou ‘nen enkele keer gebeurd, a la bonheur Mar ’t kwaam, pedomme, host alle daogen veur En as ge’t nie geleuft, dan moete’tmar laote Mar al da gescharrel liep op ’t lest in de gaote ’t Geduld van den Heer waos dan ok werkelijk op Kaot liep ie weg mee zennen hoed schuin op zenne kop Ge konnet aon 'm zien, hij waor iets van plan Nao Noach ging ie, de koninklijke scheepstimmerman Noach, zeet ie ge moet mar nie verschiete Mar verzuipe doe ik ze allemaol, de deugeniete Ik heb niks tiggen ouw of oew vrouw of oew meid Ge gaot goed nao de kerk en ge vast ok op teid Mar die overspeulers en die overspeulerinne Die zen, pedomme, veur de reagen nog nie binne Hoelaang denkte te werke op 'n houtere schuit Rontelum dicht en mee 'n kleein achteruit Driehonderd el laang en vijftig el breed, vur de mierlemoppe Want van al da leeft zal de'r twee in moete stoppe Gij en ouw wijf en alle dieren groot en kleein Gelukkig mar, zee Noach, det nie allemaol olliefanten zeen Mar tja Heer ok al is 't wel eerig Werke doe ik hard en in honderd jaor ist veerig Zo gezeed zo gedaon en Noach begon En honderd jaor laoter …den ark beston ’t Was weezelijk ’n prachtschuit, den Heer nao de zin Rontelum goed dicht en W.C.kes er in Ziezo zee den Heer, nou kan’t werk beginne De schuit die is klaor, laot ze mar ammel binne Noach viet z'n fluit en blaosde er op En daor kwaomen ze aon in volle galop Behalve de slakke, de piere en de kakkerlakke Die kwaomen ammel op zen dooie gemakke En 't waos 'n werk, 'n drukte, 'n leeve Um al da gedierte 'n goei plekske te geeve De kneene, de leuwe, de tijgers en schaop, in unnen aparten bak Aorende,,biemeeskes en dáander veugelkes op unnen tak Biee,,molle, zaaikmoeiers en ander kroipende diere Die zaoten in 't zaand, bei de weurem en de piere De oliefanten en zo kwamen in 'n aparte etappe Zo da ze niemes anders dood zouwe trappe En umda 't klein gerei er nie vandeur zou gaon Hit tie vliege en vlooie in 'n liciferrendeuske gedaon Alles ging goed op z'n dooie gemak En iedereen stond al veur zenne voeierbak Bende klaor? Riep Den Heer en ie wees nao den boot En mee dat ie zee: ”KIK”, regende 't al dai 't goot De droppels die wogen per stuk wel unne kilo En 't mensdom stond naoks as de Venus van Milo Ze zwomme as snoeke, errem en reik Mar 't haolde niks oit, ze verzope gleik De aorde was wir leeg en overal kletsnat En Den Heer zee, Ziezo, da hebbe we wer gehad Feertig daag laoter kwam de ark wir aon wal Noach stapte oit en 't vee kwaam van stal Ratten en mois han al mee de gebruikelijke zege Mee de haos en de knein wir jong gekrege Zei nou verder ammol gezegend riep Den Heer Verzoipe en zo de doe ik nie meer As teken da'k ullie geen van alle bedroog Kredde hier unne splinterneie Regenboog
Terug naar overzicht voordrachten
(gezongen voordracht) (met dank aan Nan Verkuijl voor het sturen van de tekst)
Parette waar gaat het heen, zo losjes gekleed. Parette waar gaat dat heen zo vlug ter been.... Ga je voor zaken, voor zaken, voor zaken naar de stad, of ben je voor je plezier op pad, voor je plezier op pad. Je draagt die grote kan zo licht, alsof je daar geen zwaar gewicht van vele liters melk in had. Parette Parette bedaar toch wat, bedaar toch wat...... Wel ik ga naar de mart daarom loop ik zo hard, als de wind zo vlug ben ik straks terug en ga ik dan met een lege kan, Dan tinkelt en rinkelt het geld, het geld in mijn zak en het is met gemak dat ik kopen zal wat eieren een honderdtal, een honderdtal. Die laat ik broeden en weldra hippen en tippen de kippen in hof en stal. Wat lustig vertier, wat lustig vertier dat geven zal! Voor zo veel kippen koop ik dra een varken tralalalalalala, dat mest ik vet en zwaar, het wordt een prachtig exemplaar. Daar komen kopers voor en kijk, en kijk, dan ben ik plotseling zo rijk, zo rijk. Ik koop een koe en het kalf er bij, ik zie het al springen, springen in de wei. Ik zie het al springen.............. Daar breekt je kan, waar koop je nu al die eieren van en die hippende kippen en dat vette zwijn en die koe en dat kalf, springend in de wei???? Parette, ach Parette, je kunt wel naar huis toe gaan...... Je luchtkastelen die zijn..... naar de maan!!!!!!
Terug naar overzicht voordrachten
(met dank aan Dinie Brandwacht voor het sturen van de tekst)
Goeen middag leu..ik kan niet helpen dak niet kan praoten met fatsoe, Ik bin haostig hier nao toe u kom, mar ik zal mie beste doe .
Ik bin namelijk bie mie boer gao lopen, det is alles wao het noe um dreijt. Ik zal alles gao vertellen, aj kunt zwieng .. zodet der gin hane weer umme kreijt
Ie munt weten, van de winter, ut beste varken gung kapot. Eerst dreinde as un gek in de roonte. Mar effen later lagge dood in ut hok.
Ik mos direkt den veearts haaln, en dadelijk kwam den goeien man. Mar ondertussen riep den boer al, Hanna geef mien zoltpot an.
Ut hele dier ging in de kupe, ook al leije dood in ut Schot. En iedere middag kreei un stukkie, bie de moes en de jappel op ut bord.
Zie vun ut aollemaol hadstikke lekker, en aten aollemaol onbesoest. Behalve ikke, ik vond ut akelig, mar etten ik niet dan was ut nie goed.
En noe precies un wekke lene, lei ut kalfie van ose beste koe, Smons al met de dood spatteln, en wao ging kiezelman nao toe?
Ok det dier ging in de kupe, ut gung net as ut varken de zelfde weg De griezels trukken mie aover ut vessie, mar ok toen...hek niks ze zeg.
En noe hef gisteren ut aole meense, den jaoren bie den boer al woont. De rooze in heer hoed de kreeng , heer hele heufd was blauw en bloont
De jonge vrouwe die ut an zag kom, deed um heer heufd un natten dook.. Mar ook det mog niet meer helpen, nao un uur, was ut aole meense dood.
En toen bin ik bie den boer gao lopen, want ik weet der alles van. Zometeen dan rup den boer weer, Hanna geef mie un zoltpot an.
Ik wol jullie is vraong, kan ik hier nie warken , al ist met de schuppe , de harke of met un zeis Jullie kunt oe toch wel veursteln ,,,ik beginne niet an meensen vleis.
Terug naar overzicht voordrachten
(met dank aan Truus van Welie voor het sturen van de tekst)
In zekere kleine negorij, Waar schaapjes blaatten in de wei En beste bonte koeien loeiden, Waar bieten, kool en rapen groeiden, En waar, vergeten door de tijd Wat boerenhoeven wijd verspreid Te soezen lagen in het land, Was iets bijzonders aan de hand. Want in dit oord van stille dromen, Zou eindelijk een spoorlijn komen. En zo gebeurde het dus, dat Twee vreemde heren uit de stad, Met meetwerktuigen arriveerden En wikten .... en wogen .... en noteerden, Om vast te leggen op papier, Hoe of de lijn zou lopen hier. Er ging een hoek af van den akker Van Jan van Jaap van Melis Bakker. En daarna liep de lijn door 't weitje Van Driek van Bet van Jan van Sijtje. En daarvandaan ging het weer schuin Door Teun zijn sloot en Toon zijn tuin. En op een morgen kwamen zij Bij 't meten aan de boerderij Van Lauw de Pauw en klopten aan, Waarna er open werd gedaan Door een verschrikte boerenvrouw, De wederhelft van Lauw de Pauw. Een van de heren nam 't woord En zei: ,, U heeft al wel gehoord Dat hier een spoorlijn komen zal ? Nu staan wij voor een gek geval Dat leidde tot een vreemd besluit .... De meetwerktuigen wijzen uit Dat straks de trein langs deze baan Dwars door uw boerderij zal gaan." Verbaasd antwoordde Vrouw de Pauw: ,,Zo, zo, .... wel .... wel .... gut .... gut ....nou, nou ...." Dra kwam Marie, de meid er bij En hoorde hoe het stond en zei: ,,Dwars door het huis ? .... hi .... hi .... ho .... ho .... Wel .... wel .... gut .... gut .... nou, nou .... zo .... zo ...." De melkknecht kwam net uit de stal, En hoorde ook van het geval. Hij schudde het hoofd eens heen en weer .... En daarna nog eens op en neer .... Nam eerst een verse hap tabak .... Dacht nog eens na op zijn gemak .... En zei toen tegen 't ander stel: ,,Zo, zo .... nou, nou .... gut, gut .... wel, wel ...." Maar de boerin zei: ,,Roep gauw de baas, Hij is achter doende met de kaas ...." En dra verscheen toen Lauw de Pauw Hemzelf en angstig sprak zijn vrouw: ,,De heren zijn van 't nieuwe spoor. De trein komt straks net middendoor Ons huis heen, het meneer gezeid ...." De baas streek vol diepzinnigheid Eens met zijn hand over de kin .... Trok peinzend diepe rimpels in Zijn voorhoofd .... en hij knikte maar En sprak, het hoofd van denken zwaar, Voortdurend met zijn hand gestut: ,,Zo, zo .... wel, wel .... nou, nou .... gut, gut .... Nou ja, je doet maar an, meneer .... Het geeft toch niets als ik reclameer. Maar een ding zeg ik je vooruit; Als straks die machinist hier fluit Omdat die trein door 't huis moet lopen .... Ik doe de deur niet telkens open ...... !"
Terug naar overzicht voordrachten
(met dank aan Cor Heuvelmans en Hanneke Peters voor het sturen van de tekst)
De treurige geschiedenis die ik u nu ga vertellen, Bevat de lotgevallen van vier varensgezellen. Maar ze is zo treurig, ’t is goed dat u het weet, Houdt dus bij voorbaat uw zakdoek gereed Om de tranen van uw facie te drogen. Want wie dit aanhoort met kurkdroge ogen, Het is niet om te vitten, Maar die heeft geen hart in zijn ribbenkast zitten. Verbeeldt u een zee, zonder eind of begin En op die zee ’n boot met vier mannen erin, Die dagen lang op de baren reeds dobberen, Omgeven door haaien die hen op willen slobberen. Met uw vlugge verstand wordt de zaak u reeds helder, Hun schip dat leed schipbreuk en ging naar de kelder. Maar ze waren tijdig in ’n bootje gestapt En zo met z’n vieren aan de dood net ontsnapt.
Zo zwierven zij zonder een stukje eten, Want dat hadden zij in de hurrie vergeten. Alleen ’n vat water was medegenomen, Zodat zij van dorst niet om hoefden komen. Vol zaligheid lurkten zij om beurten aan het vat, Al hadden ze liever "Hulstkamp" gehad. Zo zwierven Jan, Japik, Krelis en Piet In het bootje en tuurden in het eindeloos verschiet, Of niet een schip tot hun redding kwam dagen, Want de honger begon aan hun magen te knagen. Toen zei de oudste, de volmatroos Piet: "Mannen, zo kan het nu langer toch niet. We hebben ze zonder te bakken of stoven, De zolen van onze schoenen gekloven. Mijn maag kruipt van honger in mijn slokdarm naar boven, Dus één van ons vieren moet eraan geloven."
Want het is bij een schipbreuk gebruik moet je weten, Dat de één door de ander wordt opgegeten. Zo gezegd, zo gedaan en het lot viel op Jan, Die zei heel gemoedelijk: "Ik ben bakkie an, Ik wens jullie allemaal smakelijk eten." En in twee dagen was Jan finaal opgegeten. En weer ging men loten en het lot viel op Piet, Dat is ’n ouwe taaie en vet was-ie niet. En na vier dagen sloegen Japik en Krelis, De laatste karbonade van Piet in hun melis. Toen keek Krelis naar Japik en Japik naar Krelis En ieder dacht: "Ik geloof dat de ander teveel is." En Krelis zat Japik al steeds te verwijten, Dat-ie net keek of ie hem een stuk uit z’n derrière wou bijten. Toen zei Krelis: "Eén van ons gaat naar de haaien, Eerlijk duurt het langst, dus laten we er om raaien."
En met de twee botjes die van Piet waren overgebleven, Raadden ze samen, even of oneven. En Japik verloor het en vijf hele dagen, Zat Krelis op Japiks stoffelijk omhulsel te knagen. Hij smaakte naar Rum en slechte tabak, Maar bij zo’n gelegenheid heb je daaraan lak. De zesde dag had hij niets meer te knabbelen En zat zowat aan zijn eigen scheenbeen te sabbelen En dacht: "Komt er geen schip om mij op te pikken, Dan blijft er niets anders over om mezelf op te bikken. De zevende dag sloeg de honger op zijn zinnen En juist wou hij aan zijn grote teen beginnen, Toen hij door een groot stoomschip werd gered En vijf dagen later aan wal werd gezet.
Eerst deed hij aan de reder van het schip zijn verslag, Nam een paar borreltjes en de volgende dag Deed hij verslag wat er met de mannen was geschied Aan de vrouwen van Japik, van Jan en van Piet. Hij sprak: "Dames, ik ben geen man die woorden verbeuzelt, Ik heb jullie mannen op zee opgepeuzeld. Ik zeg die boodschap nu liever maar dalijk, Dan nemen jullie het me zeker niet kwalijk !" "Waar zijn onze mannen ?" klonk het onder getier En Krelis klopte ferm op zijn buik en zei: "Hier ! Hier rusten Jan, Japik en Piet, de drie braven, Ik heb ze één voor één in mijn buik begraven. Ik zeg het vol weemoed, o treurende gaden, Mijn buik is het kerkhof van mijn kameraden."
En na een periode vol huilen en snikken, Bedaarden de vrouwen en met troostloze blikken, Bekeken ze Krelis van boven tot onder, Die buik met hun mannen, het leek hun een wonder. Toen trad de oudste vrouw uit hun midden En zei: "Krelis, mogen we op het kerkhof komen bidden ?" En Krelis, blij dat de eerste smart was gestild, Zei: "Zeker, je komt maar zo vaak als je wilt !"
Na deze concessie Trokken de vrouwen iedere dag in processie, Naar Krelis zijn woning en naar oud gebruik, Knielden zij neer op Krelis zijn buik En baden ’n schietgebed voor de drie braven, Hun mannen, die in die buik lagen begraven. En zeiden ze eindelijk: "Nou Krelis we gane", Dan was het kerkhof kletsnat van de tranen.
Het eind dat zal ik u vlug mededelen, Die bidderij begon vriend Krelis te vervelen. En toen de vrouwen op zekere dag weer op kwamen dagen, Schrokken zij van het tableau dat ze zagen. Want Krelis had zich in zijn bedstee opgesloten En op zijn buik hing een bord: KERKHOF WEGENS SCHOONMAAK GESLOTEN
Terug naar overzicht voordrachten
(versie 1 met dank aan Piet Groenenboom voor het sturen van de tekst)
Toen m'n moeder mij op de wereld bracht, voorwaar het is geen klucht. Toen schoot een ieder in de lach en m'n vader liet een zucht. Hij zei tot moeder: "Lieve Dien is dat geen kind in schijn ? Zo een heb ik er nog nooit gezien. hij is de helft te klein !"
Refrein: Oooooh,tralalalala,tralalalala,tralalalala, Hij is de helft te klein.
Toen ik een jaar of zeven was, toen moest ik naar de school. 'k Ging met m'n vader toen op stap wat was me dat een jool. De meester hield zijn buik al vast en zei: "Meneer IJsselstein, voor dat ventje is er hier geen plaats, hij is de helft te klein !
Refrein (als boven)
Ik ging eens aan het wandelen, met een meisje naar m'n zin. Aan de hemel stond de blanke maan, zo passend bij de min. Ik zei tot haar: "Mijn lieve schat, wil jij de mijne zijn ?" Maar ze zei: "Wat denk je wel gedrocht, je bent de helft te klein !"
Refrein (als boven)
Ook ging ik eens aan het wandelen, zo na het middagmaal. Ik was gauw moe en stapte toen maar in een bierlokaal. 'k Bestelde een potje Heineken bier maar wat zei die kastelein ? "Voor zo'n klein ventje tap ik niet, jij bent de helft te klein"
Refrein (als boven)
Ik zal nu maar naar huis toe gaan en eindigen met m'n lied. Want of ik hier al zit of niet, groter wordt ik niet. U zult wel denken:"Lieve kind je bent de helft te klein" En wilt u weten hoe ik heet? 'k Heet Jan van IJsselstein !
Refrein (als boven)
(versie 2 met dank aan Cor Heuvelmans voor het sturen van de tekst) (wijs: toen onze mop een mopje was)
De dag dat ik geboren werd, dat is voorwaar een klucht. Mijn vader die schoot in de lach mijn moeder liet een zucht. Mijn vader sprak: "ach lieve heer dat is een kind in schijn. Zo'n jongen heb ik nog nooit gezien, hij is de helft te klein !"
Refrein: En heddem nie gezien, da hele kleine kereltje. En heddem nie gezien, van sjoem.
Mijn vader en mijn moeder die bleven niet zo suf, Die stapte naar de dokter toe en maakte veel gebluf. Toen kreeg ik iedere dag Een ei met spek en wijn, Maar dat heerlijks hielp niet veel, want ik bleef veel te klein.
Refrein (als boven)
Toen ik een jaar of zeven was, toen moest ik al naar school. En vader ging met mij op stap, Wat was me dat een jool. De meester hield zijn buikje vast En sprak: "ach heertje mijn, Zoiets heb ik nog nooit gezien, hij is de helft te klein.
Refrein (als boven)
Maar later toen ik groter werd 'k was "t wonder van de straat, De kinderen riepen mij dan na En ik werd wel eens kwaad. Ik groeide op voor galg en rad, werd ziek en leed veel pijn En toen ik was geopereerd, was ik de helft te klein.
Refrein (als boven)
Wat later ging ik wandelen zo na het middagmaal, Ik was wat moe en stapte toen Al in een bierlokaal. Ik bestelde een pot Oranjeboom bier, maar toen zei de kastelein: "Och man voor jou tap ik niet, jij bent de helft te klein.
Refrein (als boven)
En toen ik achttien jaren was toen ging ik naar de oost. Ik dacht ,nu maar goed opgepast, dan wordt ik vast provoost. De eerst e atjeeêr die ik zag, Die kneep ik als mosterd zo fijn, Maar ach mijn lengte viel niet mee, ik was de helft te klein.
Refrein (als boven)
Toen moest ik voor de ministerraad, dat was voor mij een eer. Ik dacht ik haal de grootste graad, als ik maar solliciteer. Maar toen ik onder de maatstok kwam, toen sprak de kapitein: "Laat die vent toch naar huis toe gaan, want hij is veel te klein.
Refrein (als boven)
Laatst was ik op een groot festijn, wat had ik daar een schik. Daar zat ik naast en lieve vrouw, zo mollig en zo dik. Ik tracteerde haar de hele dag op taartjes, bier en wijn. Maar toen ik haar naar huis toe bracht, was ik de helft te klein .
Refrein (als boven)
Ik wilde eens uit wandelen gaan met een meisje naar mijn zin, Zo 's avonds in de maneschijn, zo passend bij de min. Maar toen ik sprak: "mijn lieve schat 'k wil altijd bij je zijn." Zei zij "Och mijn beste knul, je bent de helft te klein."
Refrein (als boven)
Ik zal nu maar naar huis toe gaan en eindigen met mijn lied ,Want of ik hier nog langer zit, veel groter wordt ik niet. En zing nu allen met mij mee, jij kent nu wel 't refrein. En wil je weten hoe ik heet, 'k ben Jantje van IJsselstein.
Refrein (als boven) (met 2 personen achter een laken achter elkaar. een met het hoofd door het laken, de tweede persoon met de armen door het laken waaraan sokken aan de handen en schoenen ) Versie 3 met dank aan Jeanne Albers voor het sturen van de tekst Klein kereltje
Toen ik voor ‘t eerst op de wereld kwam Dat was voorwaar een klucht Ja, iedereen die lachte mij uit Mijn moeder liet een zucht Mijn vader sprak: O lieve Trien Is dat geen kinderschijn ? Ik heb van m’n leven zo’n kind niet gezien Dat is er nog veels te klein.
Ik ging laatst na het middagmaal Een wandelingetje doen Ik stapte in een bierlokaal Met heel veel groot fatsoen Bestelde daar een potje bier Wat zei die kastelein ? Zeg ventje ga jij maar gauw naar huis Je bent nog veels te klein
Toen ging ik naar een balavond En o wat had ik schik Ik zette me naast een dame neer O, o, wat was ze dik Trakteerde haar de ganse dag Op taartjes bier en wijn Maar toen ik haar naar huis toe bracht Toen was ik weer veels te klein
En toen ik al wat groter werd Toen ging ik naar de Oost Ik dacht: nu maar goed opgelet Dan krijg ik geen provoost Maar toen de tijd van keuren kwam Wat zei er die kapitein ? Zeg ventje ga er eens gauw naar huis Je bent er nog veels te klein
En dus nu ga ik maar naar huis En eindig met dit lied Want als ik hier nog langer blijf Dan krijg ik maar verdriet Kom zing nu allen met me mee Je kent toch het refrein En wil je nog weten hoe ik heet Ik ben Jantje van IJsselstein.
Een tafeltje werd tussen de schuifdeuren gezet met een kleed er over heen. Achter het tafeltje zat het kleine kereltje met een bolhoedje op. Daar achter stond een ander waarvan je alleen de armen zag. Die had sokken en schoenen aan zijn handen en maakte stappende en dansende bewegingen.
Terug naar overzicht voordrachten
De gouden bruiloft van Hein en Trui (met dank aan Ron Zuurbier voor het sturen van de tekst)
Hein zang: Nou Trui we zijn weer thuis de bruiloft is geweest. En nou is ’t afgelopen met ons gouden feest.
Trui: Het was ’n mooie dag die wij beleven mochten En netjes is t gegaan d’r is helemaal niet gevochten.
Hein: En wat ’n berg cadeau’s, de één mooier nog dan de ander, Maar weet je wat ik ’t minste vond, ’t cadeautje van neef Sander.
Trui: Die heb ik in de gaten hoor dat is me ’n galgestrop, Die koopt iets voor ’n gulden en vreet voor een daalder op.
Hein sprekend: Nou ja d’r waren toch effentief mooie cadeau's bij van m’n oude baas ’n gouden horloge.
Trui: Had hij maar ’n paar gouden kiezen gegeven die had ik harder nodig maar, Alla aardig was ‘t
Hein: De buren en de familie hadden ook d’r best gedaan, ons hele huisie was versierd met goud en groen
Trui: Ja zelfs m’n kanariepietje hadden ze versierd, as ’t beessie d’r maar niks van krijgt. Maar ik heb er geen woord over gezeid omdat ze ’t zaaltje weer ’t feest houden is zo prachtig versierd hadden. Wat was ‘t ’n fijn en rojale dag. Ja, ja ’t is den ook vijftig jaar leden dat je me om me hand vroeg herinner je nog Hein ?
Hein: Och vrouw d’r zijn van die ongeluksdagen die je nooit vergeet !
Trui: Maar het is toch aandoenlijk als je je gouden feest beleven mag terwijl je d’r zelf nog zo bij ben ? En toen die kleine Pietje van onze Heintje dat versie opzij van Lieve Opa na vele jaren zie ik nu uw gouden haren.
Hein: Waar haalt die bliksemse aap die gouden haren vandaan ? Ik heb niet eens gewone laat staan van gouden.
Trui: Nou ja ’t waren figuurlijke haren.
Hein: Kan je die kammen Trui ? Enfin ’t was malligheid zo’n gouden feest vergeet je niet wel Trui.
Trui: Net zo je zegt.
Refrein (samen zingen): Wij hebben vijftig jaren lief en leed gedragen. Ik was haar man en zij mijn vrouw. Wij blijven steeds elkander trouw en slijten verder rustig onze dagen. ’t Was vandaag ons gouden feest en dat is de schoonste dag geweest.
Hein: We hebben vijftig jaren lief en leed gedeeld. Vertel me nou eens eerlijk trui, heb ’t je ooit verveelt ?
Trui: Als ik ’t eerlijk zeggen moet Hein volgens je verlangen. Ja soms heb je me zes el m’n keel wel uitgehangen.
Hein: Maar Trui, hoe kan dat nou, ik heb je nooit geranseld, Ik heb nooit je gouden slot of je meubeltjes verkwanseld.
Trui: Dat niet hoor Hein maar ik dacht dikwijls ik wou zo graag ’n knappe man En nou kijk ik mijn hele leven tegen zo’n mirakel an.
Hein: Nou Trui, één van de mooiste ben ik niet.
Trui: Dat is tenminste ’t eerste verstandige woord die ik in die vijftig jaar van je hoor.
Hein: Wees nou niet zo hatelijk. Maar ’n man hoeft niet mooi te zijn, al wat ’n man mooier is dan ’n aap, dat heb ie toe.
Trui: Nou dan heb jij zeker niks toe had.
Hein: Mot je me dat nog op ons gouden feest naar m’n kop smijten ?
Trui: Wou je soms dat ik ’n ijzeren pot naar je kop smeet ? Mooi ben je, is ’t nou goed !
Hein: Mooi niet maar je hebt aan mij ’n goeie man getroffen. Heb ik ‘r ooit wat van gezegd als je de aardappelen liet aanbakken en als je ’s nachts de centen uit mijn vestje haalde ? (snikkend) Ben ik niet altijd een flinke man voor je geweest ? Had ’n ander ‘t vijftig jaar met je uitgehouden ? Nee Trui: de waarheid !
Trui: (eveneens snikkend) Hein skei uit je maak me wijk, als je zo praat krijg ik ’n soortement van hartverduistering En dan raak ik helemaal van m’n trammellantaarn. Maar ben ik niet altijd goed voor je geweest ? Ben ik niet ’s ochtends niet altijd ’t eerste opgestaan, heb ik niet altijd voor je trommeltje gezorgd ?
Hein: Ja hoor Trui, we hebben ’t best met elkaar getroffen. Alles hebben we samen gedeeld.
Trui: Ja maar jij hebt altijd ’t grootste portie opgevreten. Afijn we praten d’r niet meer over.
Hein: Nee op zo’n dag als vandaag, zo’n gouden feest. Trui had je dat met ’n ander willen beleven ?
Trui: Net zo je zegt.
Refrein (samen zingen): Wij hebben vijftig jaren lief en leed gedragen. Ik was haar man en zij mijn vrouw. Wij blijven steeds elkander trouw en slijten verder rustig onze dagen. ’t Was vandaag ons gouden feest en dat is de schoonste dag geweest. Hein: Er was van alles zat van eten en van wijn, De tafel was versierd met bloemen, ’t was fijn.
Trui: Zeg heb je wel gezien hoe Mieke zat te bikken, Ik dacht die zie ik zo in d’r varkenslappie stikke.
Hein: Dat spietsje van neef Jan dat heeft me diep bewogen, Toen rolden me warempel de tranen uit mijn ogen.
Trui: Hij zei geniet van het leven tante Trui en ome Hein, Want ’t volgend jaar zullen jullie beide wel begraven zijn.
Hein: Gut Gut wat kon die jongen spietsen. Hij zei innig geliefd bruidspaar op deze heuglijke dag wens ik je namens de familie veel heil en zegen in ’t nieuwe jaar En ik overhandig jullie als cadeau twee leuningstoelen om te zitten. Ze benne nagenoeg eender maar ome Hein heeft rechte poten en Tante Trui poten met knobbels dan kan je je niet vergissen.
Trui: En toen riepen ze allemaal Hoera lang zal ze leven en begon mijn broer Cees te spreken. Die zei Hein als zwager en wettelijke man van m’n zus Trui ben je aan mijn hart gebakken En omdat jij iemand bent die lekker ken bikke en omdat er niks aan je gezondheid mankeert heb ik ’n bordje met ’n daarop toepasselijke spreuk: De hemel zegene uw in- en uitgang, verslijt het in gezondheid.
Hein: Ja heel mooi hè Trui en toen zijn we begonnen te eten en wat ome Jozef heeft voor dessert gauw de knoop van zijn broek laten verzetten anders was hij effentief uit elkaar gesprongen.
Trui: Wie ome Jozef of die broek ?
Hein: Allebei Trui en tante Heinebed had ‘m zo ongenadig om omdat ze toen ze ’n broodje wou smeren de boter in plaats op ’t broodje op ’t kale hoofd van ome Nelis heeft gesmeerd.
Trui: Hihi, toen had ie ’n boterhoofdje.
Hein: En ome Nelis merkte er niets van, die riep almaar barbier barbier je doet te veel Pomede op m’n kop. Gut Trui wat ’n feest. Zo’n gouden bruiloft vergeet je niet.
Trui: Net zo je zegt.
Refrein (samen zingen): Wij hebben vijftig jaren lief en leed gedragen. Ik was haar man en zij mijn vrouw. Wij blijven steeds elkander trouw en slijten verder rustig onze dagen. ’t Was vandaag ons gouden feest en dat is de schoonste dag geweest. Hein: Nog vijfentwintig jaar en als ik ’t beleef, ’n Diamanten bruiloft die ik dan weer geef.
Trui: Hein ik zou zoiets niet zolang vooruit willen bepalen. Misschien dat ik ’t beleef maar jij zal ’t wel niet halen.
Hein: Ja Trui dolt er maar mee, maar werd je mij ontnomen, Zou ’t ergste zijn wat mij kon overkomen.
Trui: Een man alleen is niks hoor Hein, daar denk ik zo dikwijls aan En daarom hoop ik altijd maar dat jij het eerst zal gaan.
Hein: Ja Trui as je vijftig jaar trouwt ben dan ben je als man zijnde niks meer, Maar je mot niet denken dat ’t onhartelijk van me is dat ik jou ’t eerst wil laten gaan.
Trui: Nee Hein, je zou me met plezier begraven dat weet ik.
Hein: Ja zie je, ’t zou ook beroerd wezen als je als eenzame weduwe achter bleef.
Trui: Maak je daar maar niet bezorgt over, ik trouw dadelijk met je broer Cees, Dat hebben we 10 jaar geleden al afgesproken. De wacht is alleen nog op jou.
Hein: Trui, je bent ’n verstandig mens. Jij zorgt voor de toekomst maar voorlopig hoef je er niet op te rekenen. Ik ben net ’n koloniaal, ik heb weer bijgetekend.
Trui: Gelijk heb ie, als je vijftig jaar bij mekaar ben moet je samen uit samen thuis. Zeg Hein, weet je nog dat je me voor vijftig jaar om me hand vroeg. Toen zei je dat je me hele leven op je handen zou dragen !
Hein: Dan had je Jaap Groenland moeten nemen. Die lapt ‘t ‘m, maar ik ben nooit geen atleet geweest.
Trui: Ja Hein, je bent wel veranderd. Vroeger zei je altijd kom dicht bij me En nou ga weg met je koue poten.
Hein: Maar jij bent ook dezelfde niet meer. Vroeger lag je altijd je hand op mijn gezicht.
Trui: Doe ik dat dan nou niet meer ?
Hein: Ja, maar dan houd ik er altijd ’n blauw oog bij over. Trui, vijftig jaar gaat ’n mens niet in zijn kleren zitten.
Trui: Net zo je zegt.
Refrein (samen zingen): Wij hebben vijftig jaren lief en leed gedragen. Ik was haar man en zij mijn vrouw. Wij blijven steeds elkander trouw en slijten verder rustig onze dagen. ’t Was vandaag ons gouden feest en dat is de schoonste dag geweest.
Terug naar overzicht voordrachten
|
|
