Opa heeft een lange witte baard. Hij mag graag
met zijn achterkleinzoontje Maarten een wandeling in het bos maken. Maarten wil
graag alles weten en opa geeft altijd antwoord. 'Opa, wat is de lucht ?' 'Dat is
een goede vraag en op een goede vraag krijg je altijd een goed antwoord.' Ze
lachen samen. 'De lucht is wat we inademen, als we geen lucht inademen dan gaan
we dood. Zij lijkt leeg maar is het niet, ze zit vol leven om van te dromen, we
zien het alleen niet. Ik zal een voorbeeld geven: als jij praat breng je de
lucht in beweging en de lucht voert jouw woorden naar mijn oor. Als je je zou
inspannen zou je ook mijn gedachten kunnen lezen: alles gaat door de lucht.'
Maarten kijkt opa aan: 'Hoe kun je iemands gedachten lezen ?'
Opa glimlacht, 'neem een kleur in je gedachten en
denk daar sterk aan.' Maarten doet het. Daarna zegt opa: 'Je denkt aan de kleur
groen, klopt dat?' 'Dat is waar !' roept het jongetje opgetogen. 'Nu ik !' 'Ok,'
opa denkt aan geel. 'Ik denk dat u blauw denkt.' 'Helaas, mis, ik had geel in
mijn gedachten.' 'Waarom lukt het mij niet en u wel ?' 'Ja, dat komt omdat ik
het geoefend heb, ik ben al wat ouder dan jij. Maar als je het ook graag wilt
dan geef je de wens aan de lucht en die voert het op een dag met resultaat terug
naar jou.
Laten we even stilstaan en dan wensen we samen dat we graag meer over de lucht
te weten willen komen. Dat is al genoeg.' Ze staan stil, ze kijken naar de lucht
en ze wensen dat ze meer over de lucht te weten willen komen. Daarna lopen ze
zwijgend verder.
De zon komt tevoorschijn, een aanmoediging voor hen die op zoek zijn naar de
geheimen van de lucht. En zoals sneeuw voor de zon verdwijnt zo worden geheimen
openbaar door warme aandacht.
Eind jaren vijftig kwamen wij bij elkaar bij
IJssalon "Angelo Betti" aan de Schieweg te Rotterdam Dat wil zeggen,
schoolgaande jeugd, om wat te drinken en bij de jukebox te hangen. Ook was er
wat werkende jeugd bij. Na enige tijd werden er feestjes gehouden bij de meisjes
uit de groep, waarvan de ouders die avonden weg waren. Die avonden bestonden
toen al uit Sex Drugs en Rock & Roll. Op een gegeven moment liep het uit de hand
en werd het complete interieur van die woning vernield. Dit is meerdere keren
voorgekomen.
De landelijke pers werd gehaald. Uit de groep
waren er een paar die ook diefstallen pleegden. Duurde niet lang of er liep er
een tegen de lamp. Ook de vernielingen werden bekend en de "Ladies gang" werd
opgerold. Rotterdam was weer rustig. Hiermee wil ik zeggen dat wij toen ook
geen lieverdjes waren.
Hans van Oostrum
7 juli 2010
Ladies Gang in Rotterdam was een Jeugdzonde
Met belangstelling las ik op uw site het stukje
van Hans van Oostrum d.d. 7 juli 2010 over de Ladies Gang in Rotterdam. Hij
geeft deze jeugdzonde als betrokkene wel juist maar zeer beknopt weer. Inderdaad
hebben we het hier over 1958 toen er naast schoolgaande jeugd zeer veel
jongeren waren die op 14 en 15 jarige leeftijd (bijvoorbeeld met een twee
jarige Lts opleiding) gingen werken om met hun schamel verdiende weekloon een
extra bijdrage te leveren aan het gezin. We spreken hier dus van werkende of
schoolgaande pubers in de leeftijd van 14 tot hooguit 16 jaar. Omdat in de media
deze zaak enorm werd opgeblazen ging de politie over op een harde aanpak waarvan
de honden toen geen brood lusten. Inderdaad werd een ventje van 14 jaar betrapt
bij een diefstal of insluiping en bekende direct zijn daad op het hoofdbureau
van politie aan het Haagseveer. Maar de politie wilde meer betrokkenen oppakken
en verhoorde deze jongen zes dagen lang dag en nacht tot hij doorsloeg en alle
leden van de Ladies Gang noemde die mogelijk wat op hun kerfstok hadden. Al die
jongens werden daarna door de politie opgepakt alsof het de zwaarste gangsters
van Nederland waren. De oudste jongen (Dick H.) van de groep, net 16 jaar
geworden, werd als leider aangemerkt en kreeg een eis van bijna twee jaar
gevangenis straf bij de rechtbank op de Noordsingel te horen. Na veertien dagen
volgde de uitspraak en legde de rechter met wat meer maanden voorwaardelijk deze
straf ook daadwerkelijk op. Waanzin gewoon want deze jongen was nog nooit met de
politie in aanraking geweest behalve dan als acht jarige voor het stelen van een
appeltje op het Noordplein. Maar kennelijk was het feit dat deze knaap uit
Crooswijk kwam voldoende reden voor de rechter om hem voor zijn leven lang te
brandmerken. Andere jongere daders kwamen eraf met lichtere straffen zoals een
jongen van 15 jaar (Wim Z.) uit Blijdorp die naast diefstal ook nog eens op het
schoolplein in verdovende middelen handelde en op de "slijpfuifjes" de groep van
softdrugs voorzag. De 15 jarige jongen (Maarten K.) kreeg wel een flinke straf
opgelegd en ja hoor deze schooljongen woonde ook toevallig in Crooswijk.
Iedereen die verder mee hadden gedeeld in de buit en op slijpfuiven de buit van
hun vrienden hadden verbrast kregen na verhoor een waarschuwing en konden weer
huiswaarts keren. De Ladies Gang leden beschouwde zichzelf in die tijd als
Rotterdamse "Artistiekelingen" en draaide dan ook vaker Jazz muziek alsmede slow
dans platen uit die tijd en reden later allemaal op Puch en Tomos bromfietsen.
De "Vetkuiven" in die periode waren dol op Elvis Presley en Rockmuziek en reden
op stoere Kreidler brommers en zo. De jeugdfuiven van de Ladies Gang waren nooit
wild of zo maar juist rustig door de alcohol en softdrugs. Wel is het eens
gebeurd dat de ouders plotseling eerder dan verwacht thuis kwamen en de
drankflessen door het hele huis heen zagen liggen, het meubilair van plaats was
veranderd en alle bedden waren beslapen dan uit woede met veel kabaal de jongens
en meiden het huis uit smeten. Maar meestal was het zo dat na het slijpdansen
met rustige muziek in alle kamers door het hele huis heen stelletjes heerlijk
lagen te vrijen maar verstandig wel veilig met condoom die niet van het zakgeld
gekocht maar van diefstal afkomstig waren uit de slaapkamer van hun eigen ouders
natuurlijk. Na afloop werd juist alles zo keurig mogelijk achter gelaten om alle
sporen te wissen om de volgende keer als de ouders afwezig waren weer een
knalfuif te kunnen organiseren. Met als plaatst van afspraak en samenkomst het
keldertje van IJszaak Angelo Betti op de Schiekade nabij Blijdorp in Rotterdam.
Het speelt zich af in januari 1945. Omdat het
konvooi naar het noorden om de een of andere reden niet doorging, besloot mijn
moeder ons zelf weg te brengen richting Den Briel. Ze had daar een zus wonen.
Eind januari vertrokken we lopend en meerijdend op een boerenwagen richting
Spijkenissebrug.
We waren later met meer mensen dan wij vieren
(mijn moeder, een schoonzus, mijn zusje van bijna 3 jaar en ik 7 jaar. We
moesten over een stuk land sluipen waar stukken lagen van afgeschoten V1’s. We
moesten snel lopen want ze konden zo weer gaan schieten. Eindelijk kwamen we aan
’t eind van de middag onder aan de dijk bij de brug.
Hoe het ging met eten en drinken kan ik niet
zeggen, was schijnbaar niet belangrijk. Daar was een huisje waar we binnen
mochten. Boven aan de dijk bij het begin van de brug waren soldaten met geweren.
Na lang wachten kwam van de andere kant een
dominee op de fiets. Die kwam volgens afspraak kinderen uit Rotterdam ophalen.
Mijn moeder kreeg de dominee zo ver dat hij mijn zusje voor op de fiets meenam.
Dat kan ik me nog heel goed herinneren, ik zie haar witte (konijnen) bontmuts zo
tussen de spijlen van de brug verdwijnen. Wij bleven achter, m’n moeder ging op
zoek om het huis, waarom weet ik niet, maar ineens begonnen ze van bovenaf te
schieten en vlogen we allemaal snel de gang in.
Later ben ik met een andere groep lopend over de
brug uiteindelijk in Den Briel aangekomen. Mijn moeder en tante kwamen de
volgende dag, ze waren ’s nachts stiekum voor een fles jenever overgezet. We
zijn een paar dagen later in Rockanje, bij twee verschillenden families
ondergebracht en hebben daar de Canadezen binnengehaald. We zagen ook de
vliegtuigen met open luiken overvliegen die voedsel dropten bij Rotterdam.
Verder gaat er als kind veel langs je heen. Wel was ik heel blij met een eerste
blok chocola, dat ik in 24 stukjes verdeelde en één
per dag opat.
Heimwee had ik ook en wou daarom in augustus
beslist naar huis. Daar was toen nog niet veel, maar ik stond graag in de rij
voor het Zweedse wittebrood. Thuis kreeg ik het kapje met wat boter en suiker,
een lekkerder gebakje bestaat er niet.
Als je ouder bent moet je sterker in je schoenen
staan dan ooit.
Want als de jeugd moe is, is ze aan vakantie toe,
Maar zijn de ouderen moe zegt men "ze takelen
af."
Als de jeugd bezwaar maakt, dan heeft ze een
uitgesproken mening,
Als ouderen dat doen hebben ze het niet begrepen.
Als ouderen verliefd raken, noemt men het
kinderachtig,
Als de jeugd verliefd is voelt ze zich jong.
Als de jeugd iets niet lukt, dan hoor je "we gaan
er tegenaan, volgende keer beter",
Als een oudere dat zegt, zegt de jeugd "laat maar
het heeft toch geen zin meer."
Als de jeugd iets vergeet hoor je, "ik heb het
ook zo waanzinnig druk",
Als een oudere mensen iets vergeten hoor je ze
denken ze wordt dement.
Als een oudere depressief is moeten ze niet
zeuren.
Maar als de jeugd depressief is moet ze met
vakantie.
Maar wij ouderen zijn de overlevers ! Kijk eens
naar de veranderingen, die wij hebben meegemaakt.
Wij waren geboren voor de komst van de televisie,
de pil, penicilline, polioprikken, diepvriesvoedsel, kopieerapparaten, plastic,
contactlenzen en voor radar, creditcard, atoomsplitsing, laserstralen,
balpennen, panty, afwasmachines, wasdrogers, elektrische dekens, airconditioning
en nog voor de mens op de maan liep.
Wij trouwden eerst en dan woonden dan samen.
Wij werden geboren voordat er huismannen waren,
computerspelletjes, duobanen, kinderdagverblijven, groepstherapie, en
verpleeghuizen waren.
In onze tijd waren kevers insecten geen
volkswagen, een ontsteking had niets met elektronica te maken.
Wij hadden nog nooit gehoord van TV, TL, CD, FM,
CNN, video, tapedecks, magnetrons, faxen, kunstharten, dito nieren,
tekstverwerking, printen, draadloze telefoons, biogarde, hippies , yuppen ,
bobo`s en bronwater.
Wij waren er voor de A27, de E9, de B747, de TGV
en voor de oecumene, voor de AOW, AWBZ, WAO, WW en VUT.
Toen betekende 'Made in Japan' rommel.
Wij hadden nooit ge gehoord van pizza, Mac
Donalds en instantkoffie in onze tijd betekende Hema: Hollands Eenheidsprijzen
MAgazijn en daar kostte een zakhorloge 1 gulden, een ijsje 3 of 4 cent.
Een brief kon je versturen voor 7 en een halve
cent
Een nieuwe auto kostte 200 gulden, maar niemand
kon dat betalen, benzine kostte 10 cent de liter.
In die tijd was roken shag en intersant een pot
om in te koken en aids was een Engels woord voor helpers.
Een relatie had met zaken te doen en niet met een
bed.
Wij wisten niet wat 'eten uit de muur' was.
De kleur rose had met baby's te maken en homo
betekende gewoon mens.
Wij waren niet dat er onderscheid tussen de
seksen werd ontdekt, maar wel voor kunnen van seksen.
Wij moesten het doen met wat we hadden en wie we
waren.
Wij zij de laatste generatie die nog dacht dat je
een man moest hebben om een baby te krijgen.
Vroeger waren er guldens nu zijn het euro's.
Geen wonder dat wij zo in de war zijn en dat er
een generatiekloof is, maar wij hebben het overleefd en dat is een reden om het
TE VIEREN
Op 7 october 1944 moest ik van mijn moeder met
een soort van bolderkar vuil wasgoed weg gaan brengen naar Delft. Ik was toen 10
jaar en moest met mijn kar ongeveer iets meer dan anderhalf uur lopen van SION,
Gem. Rijswijk, naar de Hugo ge Grootstraat in Delft. Daar was een wasserij waar
enkel voor de weermacht werd gewassen en dus niet particulier. De jongste zus
van mijn moeder werkte daar en eens in de zoveel tijd mocht ook het personeel
hun wasje draaien. Mijn tante had verteld dat de was die ik bracht van haar was,
dus zodoende werd er om de zoveel tijd een bolderkar-ritje voor mij uitgezocht.
Ik moest daar wel al die tijd blijven, want de was ging 's middags weer mee naar
huis.
Anderhalf uur terug lopend met een hongerig
gevoel en op een paar bordkartonnen schoenen en als het begon te regenen dan
moest ik ze uitdoen anders vielen ze van mijn voeten. Wat ik dus niet wist was
dat de ondergrondse deze nacht de stalen spoorbrug tussen Rijswijk en Delft had
opgeblazen natuurlijk met de bedoeling om een Duitse trein te laten ontsporen.
Tijdens mijn terugreis naderde ik deze stalen spoorbrug en op dat moment hoorde
ik achter mij een Duits legervoertuig aankomen en daarvoor reed een groene luxe
auto met daarin een officier met zo'n groot glimmend schild op zijn borst. De
vrachtwagen ging over de spoorlijn en de luxe wagen bleef midden op de rails
staan .Uit de vrachtwagen sprongen Duitse soldaten, ik weet niet van wat voor
onderdeel ze waren. Daarna werden er 10 mannen uitgeladen die in een rij moesten
gaan staan, waarna de officier het commando vuur gaf en werden deze mensen daar
ter plekke doodgeschoten. Ik en nog enige anderen hebben deze executie zien
gebeuren.
Op de plek waar dit gebeurd is staat nu een
monument ,waar dus ieder jaar een minuutje stilte wordt gehouden. Maar nu de
vraag waar kwamen deze mensen vandaan ? Nou die werden ter plekke uit het
politiebureau gehaald op de Oude Delft en zonder pardon meegenomen.
Een ander verhaal dat hier mee temaken heeft is
(maar daar durf ik mijn hand niet voor in het vuur te steken) dat in één van
deze cellen een landverrader zat die zich dus mengde onder de andere gevangenen
en zodoende de nodige verhalen te horen kreeg die hij dus weer vertelde aan de
dienstdoende agenten. Of dit laatste een broodje aap is, ik weet het niet.
Dit heeft veel indruk gemaakt in mijn jonge leven
en soms ga ik nog even terug naar deze plek en ik zie dan dat de mensen die daar
voorbij gaan geen enkele interesse hebben om even stil te staan bij wat hier is
gebeurd.
Op een zondagmiddag 37 jaar geleden gingen we
wandelen in Papendrecht met onze dochter in de kinderwagen. We kwamen een oud
echtpaar tegen. De man had een grote tas om zijn nek hangen.
De vrouw vroeg hoe ze naar Dordrecht moesten
lopen. "Nu" wij zeiden "dat is een heel eind, u kunt beter met de bus gaan."
"Ja" zei de vrouw "dat is het probleem, we hebben geen geld bij ons."
Mijn man had wel geld bij zich, en gaf hun vijf
gulden. Ze wilde ons adres en zo gingen we weer verder. We hebben nog wel
gelachen want we zeiden tegen elkaar "die man heeft vast al zijn geld in die tas
en wij geven geld."
's Maandags werd ik op gebeld en ja het was die
mevrouw. Ze wilde ons toch nog bedanken, want het was toch heel om te lopen en
ze zou het goed maken. Twee dagen later kregen we brief met daarin tien gulden
en ze schreef duizend maal dank en dat er nog jongen mensen waren die dat deden
en de rest was voor de kleine haar spaarpot.
In juni 2009 kreeg ik van de kinderen en man en
kleinkinderen een nieuwe computer voor mijn 70-ste verjaardag, want de oude was
veel te traag vonden de kinderen. Ik had al jaren achter de computer gezeten
maar niet op internet. Ze hadden hem voor mij geïnstalleerd en daar stond ook
internet en Hyves. Dat was even wennen maar in augustus had ik het aardig onder
de knie en ben eens naar schoo bank gaan kijken. Ik heb toen van de hervormde
school De Lisbloem in Lisse aangeklikt en zag een site met foto's maar dat waren
er heel wat om daar iemand in op te zoeken. Toen zag ik eronder nieuwe leden en
ik dacht eerst daar maar kijken en op de eerst pagina stonden een klasgenoot en
het was 60 jaar geleden dat we op school zaten. Ze heet Lien, geboren in 1938.
Ik heb haar toen aangeklikt en dat was het eerste contact. Ze herkende me niet
meteen maar na een aantal krabbels begon het te dagen en toen kwamen de verhalen
over vroeger van school en lisse. Daar zijn we uren mee zoet geweest. Eerst
krabbelen en toen chatten, het ging allemaal prima. We gingen zelfs een afspraak
maken om elkaar weer een te zien en de afspraak was 18 april 2010 dus nog niet
zo lang geleden..
Zondag 18 april vertrokken we om ongeveer 09.00
uur was het zover. Vanuit Hillegom naar Papendrecht ongeveer 5 kwartier rijden.
We waren al in de buurt maar toch maar even vragen en haar man had ons toen
gezien en kwam op ons af. We zijn toen naar hun appartement gegaan. Ik had
uiteraard bloemen meegenomen. Kwamen we boven, ze had ons al gehoord en met een
stralende lach werden we begroet. Ze had voor deze gelegenheid gebak genomen en
dat ging er wel in. Toen kwamen de foto's en de verhalen over meesters en
juffrouwen en anderen klasgenoten. Toen had ze ook nog voor brood en soep
gezorgd, het kon niet op. Maar er kwam toch een einde aan deze voor ons waarde
volle en bijzondere dag. Wat hebben wij genoten en de mannen hebben elkaar ook
zoet gehouden.
In 's Hertogenbosch was (of misschien nog wel
"is") een huis van de minderbroeders, waar geweldige grote kelders onder waren.
Bij het naderen van de geallieerden gingen, volgens mijn herinnering, zo'n 120
mensen schuilen in die kelders. Er waren verpleegsters aanwezig en er werden
gewonden verzorgd die regelmatig werden binnen gebracht. Er werden kinderen
geboren en er overleden mensen, waaronder de oude man op foto 2. Eerst lag er
nog een paar ton antraciet die er uit werd geschept, waardoor de lakens zo zwart
waren als pek. De verpleegster op de zelfde foto met notitiebord was in mijn
herinnering Zr. Kolfschoten, een nicht van Burgemeester Kolfschoten uit Den
Haag. Iedere avond werd het "rozenhoedje" gebeden met de bekende litanie. Ik was
toen 9 jaar en herinner me nog de monotone toon en het steeds herhaalde "bid
veur ons". Ik had TBC en Pleuritus en was uiteindelijk op sterven na dood. Zr.
Kolfschoten zorgde direct na de bevrijding van de stad voor een Amerikaanse
kapitein/arts die mij een injectie gaf met toen nog niet in Nederland bekende
antibiotica/penicilline. Het is mijn redding geweest. Op foto 1 en 3 dat is mijn
zusje. Voor de bevalling is mijn moeder tijdens beschietingen met granaten op 4
november '44 van de Hinthammerstraat naar het Carolus Ziekenhuis gebracht, op
een geïmproviseerde brancard gedragen door twee mannen. In het ziekenhuis beviel
ze in een bed van een juist overleden oude vrouw in de kelders onder dat
ziekenhuis. Ze woog veel minder als normaal maar ze had wel genoeg voeding voor
nog twee andere pasgeboren baby's. In "onze" kelder werd ook een man
binnengebracht. Postbode Fleure heette hij en hij was geraakt door een
bomscherf. Tijdens schuilen in de kelder onder zijn huis had hij met een
dochtertje op schoot gezeten en toen hem dat teveel werd het kind aan zijn ook
daar aanwezige moeder over gegeven. Precies waar het meisje op zijn been had
gezeten sloeg een scherf een handgroot stuk vlees uit zijn been. Doordat zijn
huis was ingestort waren ze pas dagen later bevrijd en was de wond wild vlees
gaan vormen. De verpleegsters bestreden dat door waterstofperoxide in de wond te
gieten wat een roze schuim deed ontstaan en daaromheen zaten wij als kinderen
vol belangstelling te kijken. Ik had groot ontzag voor hem want hij gaf geen kik
! Je kunt je dit alles haast niet meer voorstellen.
