       |
|
|
|
door Ilse Steel (klik op de plaatjes om ze te vergroten) Zondagmiddag 12 uur, eind jaren vijftig en begin jaren zestig. Radio Luxemburg zendt de top 20 uit. Als "Ready Teddy" van Cliff Richard uit de luidspreker klinkt draai ik snel de volumeknop helemaal open. Heerlijk, heel anders dan dat gekweel van de Selvera’s etc. Op Hilversum 1 luister ik naar: Vara’s "Tijd voor teenagers" en op Hilversum 2 naar "Tussen 10 + en 20 –".
Zelfs de reclame staat in mijn geheugen gegrift zoals: Stimorol gum, Stimorol gum, Stimorol chewing gum, de smaak is raak en Caballero, anders dan anderen.
In de platenzaak brachten we hele middagen door met luisteren naar popmuziek. Na lang sparen kocht ik in 1964 mijn eerste LP van Cliff Richard, grijs gedraaid en nog steeds vind ik het een goeie LP. Toen hoorde ik op de radio de Rolling Stones met het nummer "Its all over now" en was helemaal verkocht. We gingen met een stel vriendinnen naar de Soos (in Tilburg had je bijvoorbeeld El Torro) en maakten daar live optredens van Beatbandjes mee, geweldig was dat. Toen de Rolling Stones in 1964 hun eerste concert gaven in het Kurhaus in Scheveningen mocht ik er niet naar toe. Het concert duurde maar kort en draaide uit op een gigantische puinhoop. Later heb ik dat dubbel en dwars ingehaald en genoten van elk concert van de Rolling Stones dat ik heb bezocht.
Voor een afspraakje met een jongen kreeg ik geen kans want mijn vader stond na afloop weer voor mijn neus. Ik was toen pas 13 dus het was wel te begrijpen, alleen ik snapte er toen niks van. Toch waren er wel vriendjes die hingen rond bij de school waar ik toen op zat. In 1965 kocht ik "The Last Time" van The Rolling Stones, en draaide dat in het weekend van ‘s morgens tot ’s avonds, mijn vader werd er stapelgek van. Op een zondagmiddag stapte hij mijn kamer binnen, haalde het plaatje van de pick-up, maakte het raam open en gooide het singeltje naar buiten. “Zo,” zei hij, “eindelijk weer rust” wandelde de kamer uit en sloot overdreven zachtjes de deur. Ik rende als een gek naar beneden en vond tussen de struiken het plaatje terug, doormidden gebroken. De tranen rolden over mijn wangen en snikkend liet ik me op mijn bed vallen. Mijn moeder, die even later thuis kwam van boodschappen doen, vroeg wat er aan de hand was. Ik liet haar het plaatje zien en geschrokken sloeg ze haar hand voor haar mond. “Huil maar niet meer ik praat wel met vader” zei ze. Een paar dagen later duwde hij met een
verlegen gezicht een plat pakje in mijn handen met de woorden: “maak maar open
op je Ik rende naar binnen, gaf hem een dikke kus en zei, “ik zal voortaan de pick-up een beetje zachter zetten Pap,” en verdween weer naar mijn kamer. Ik speurde de muren af naar een plekje om de foto van de Stones op te hangen en zag nog een klein plaatsje waar hij precies tussen paste. Alle muren en zelfs de deuren hingen vol met posters uit de Muziekexpress de Tuny Tunes en Hitweek. Behangen was overbodig geworden.
Seksuele voorlichting had ik niet gehad (mijn vader en moeder durfden er niet over te praten), maar gelukkig werkte ik in een boekwinkel en kocht het boek: "Het seksuele leven en de jonge mens" van Dr. F. Kahn & H.L. Heyermans. Daarin las ik ook over De Pil !!! We schrijven 1967, de huisdokter wilde geen recept voorschrijven en zo kwamen we bij de NVSH terecht. Je moest wel vaste verkering hebben anders ging het feest niet door. Pas in 1971 werd De Pil in het ziekenfondspakket opgenomen.
Er gebeurde zoveel in die tijd en op allerlei gebied waar we toen zo’n jaar of achttien waren hevig over discussieerde tot in de vroege ochtenduurtjes. Het was een prachtige tijd al was niet alles even mooi als het werd voorgesteld, maar zo gaat het altijd met veranderingen in welke tijd dan ook. Ik heb ervan genoten en ook veel van geleerd. |
|
