Pronken

Lisdodden bruin van kleur,
Zacht, maar zonder geur.
Staan aan de kant van 't sloot
Te pronken tot de dood.

Alberta T van Dijk Immina

19 april 2010

Dorstig land

Stil zit ik aan de waterkant,
Helder is 't water in mijn hand.
Glipt tussen vingers weg op 't zand,
Geluidloos dringt in 't dorstig land.

Alberta T van Dijk Immina

19 april 2010

Kastanje

In het bos
ik zat an je,
jij zei lief,
verman je.
Vroeg je
mag het niet
van je?
Toen viel
op mijn kop
een kastanje,
zag alles
even in rood,
groen
en oranje.
Jij werd kwaad,
liep weg
en riep,
van mij kan je.

Jacques Kuijpers

17 april 2010

Die allereerste nacht

Wij lagen samen
als lepeltjes,
streelde je rug
en tepeltjes.
Wij lagen recht
en in een rondje,
voelde je
strakke buik,
je warme kontje.
Wij stamelden
malle woorden
en lagen daar
als of het
zo hoorde.
Maar wij waren
voor het eerst
zo samen,
naakt, gelukkig
met gesloten
ramen.
Warm verscholen
in het dons,
Liefste,
alles was
alleen maar ons.

Jacques Kuijpers

14 april 2010

De grens

Dromend over de grens
tussen goed en kwaad
kleur en ras

een  wijde wereld waarin wij allen ver over de einder heen
samen zouden moeten
wonen
woordeloos
minnend

of is het een aan zekerheid
grenzende waarschijnlijkheid
die nooit zal bestaan ?

Lutgarde Lievense - Nauts

14 april 2010

Aêvendruste

Wannêêr den aêvend wee gaê vaalen

En ok de dagtaêk is gedaên

Dan kù je naê een dagje werken

Mie ’n goed gevoel nì ruus toe gaên

Is dan de maêltied of-elôôpen

En bin wee de gerdienen toe

Kù j’ op ’t gemaksje uut gaên blaêzen

In ’t zekelstoeltje; Je was moe

Je kùn je dan tevree-en voelen

Mie et verlôôp van dezen dag

Bie ’n knabbelt’j of een klein sigaartje

Bì je blie à j’ wee uutrussen mag

Naê nog wat televisie kieken

Of ’n spilletje doen op de Leptop

Een hoofdstuk in boeksje lezen

En dì-mie ou tet dan wee op

Je drienkt een pilsj` of ‘n citroentje

En pel een neutje impersant

Je blaêr nog even in de krante

Mè dì vin j’òk niks intressant

Je gêêûw ’s een kêêr of  wat en rekt dan

Je’n ermen nog is even uut

En kiekt nog even nì de klokke

En dienkt: Oe laête mòk er mergen uut ?

Dan is den tied wee an-ekommen

Voe Betje Pluum en Riesje Tiek

En mergenochend gaêt ‘t wee vadder

À je slaêp’rig op je wekker kiekt.

Bei Cok

12 april 2010

Een scheiding

Toen je vond
wat je zocht,
besefte je
toen ook
wat je verloor ?

Jacques Kuijpers

11 april 2010

Toch steeds

Huil jouw tranen
ik wil leven,
je bezitten
samen even,
In een zinnelijk
begeren
het naakt
ineen geplooid.
Ik stamel
jouw woorden
maar voel
me berooid.
Want....
toch steeds
keren zich
onze ruggen,
als wij weer
de volgende
afspraak
pluggen.

Jacques Kuijpers

7 april 2010

Zang

Zang van vele woorden
Strelen mijn oren
Melodie en klank
Ik wil ze horen
Een leven lang

Alberta T. van Dijk -  Imminga

6 april 2010

Het koor

Dat
waar wij
over
zongen
in het koor,
klonk nooit
in mijn
leven
door.

Jacques Kuijpers

4 april 2010

Camperduin

Je staat een tijdje op het strand,
je voeten spelen met het zand.
Kijk achterom naar het duin,
van  Camperduin.
Die fijne plek van Camperduin,
waar iedereen graag wil zijn,
Dat stukje grond is reuze fijn,
ons Camperduin.

Refrein;
O, Camperduin,
O, Camperduin,
Waar dijk en duin steeds samengaan.
De zee met kracht steeds heeft weerstaan
en eeuwenlang al hebt gedaan.
Ons Camperduin.

Je polders groen,een boerensloot,
De Putten met het aanbod groot.
Een boerenhek,jeugd op de fiets,
wind doet doet hen niets.
Een oude stolp,een zwanenstel,
mooi blinkend wit ,u kent dat wel.
Zij kijken mij aan ,hun koppen schuin,
in Camperduin.

Waar Gutker naar de vloedlijn tuurt
en zand over de duinen schuurt.
Wordt op het bankje druk gebuurt,
duurt uren lang.
En verder wordt de tijd gedood met turen naar een vissersboot.
Op die plek is het altijd fijn,
ons Camperduin.
 

Henk van der Helm

4 april 2010

Tekst: Henk van der Helm. Copyright 16 januari 2010. Melodie: Oh, Champs Élysées

Stil

Stil is het
in het huis,
soms, als ik
in een lege
kamer kom,
hoor ik nog
van ver...
een kinderlach
een flard
van een kinder-
liedje ook.
Op de drempel
kijk ik terug
heel veel jaren.
De kamer is
niet rommelig
meer....
zo leeg ook,
jammer toch.

Jacques Kuijpers

1 april 2010

Woorden

Zou zo graag
de woorden
vinden,
woorden
die er zijn,
om jou
te kunnen
zeggen
wat liefde is
en pijn.

Jacques Kuijpers

29 maart 2010

Toch weer

Oh,
je hebt
toch weer
mijn lust
geblust.
Moet
daar aan
denken
nu ik
slapen ga.
Nog steeds
steeds,
zoveel jaren
later.

Jacques Kuijpers

24 maart 2010

Lege ogen

Heb vandaag
een man
zien huilen,
keek geschrokken
stil verdwaasd.
Zag
hoe uit zijn
lege ogen,
tranen vloeiden
traag verglaasd.
Raakte langzaam
diep bewogen
bij dit stil
immens verdriet.
Maar hem troosten
ik durfde niet.

Jacques Kuijpers

20 maart 2010

Wie niet

Getrokken
door het spoor
van de tijd,
vermalen
in de
maalstroom
van het leven
kijk ik
achter mij.
Ik ben verbaasd
over de velen
met mij.

Jacques Kuijpers

17 maart 2010

Eenzaam

Als ik soms eenzaam ben en alleen
kijk ik wel eens om me heen.
En als ik dan de foto's van mijn kinderen en kleinkinderen zie,

denk ik dat is toch noch allemaal van mij.
En dat maakt me dan weer blij.

Corrie Vink

17 maart 2010

Zit, zat, gezeten

Toen ik eindelijk
wist hoe het zat,
ik had het
kunnen weten
zat het me
weer niet mee
en dus liet ik het
er bij zitten,
denkend,
ik heb er al zo
lang mee gezeten
nu ben ik het zat.

Jacques Kuijpers

15 maart 2010

Voorgoed verleden tijd

Het lijkt voorgoed verleden tijd
heel diep gezonken
in een zwarte modderpoel
geen heldere stroom
normale tingelende belletjes
maar donkere plekken
in voorheen stralende ogen
van moeder en dochter
na zoveel lange goede jaren
van begrip en liefde voor elkaar.

Het lijkt voorgoed verleden tijd
het begrijpen zonder woorden
het delen van elkaars pijn
of de leuke dingen op zijn tijd
goede en slechte tijden
maar samen delen was een feit.

Is dat nu verledentijd ?

Hetty Wachter

15 maart 2010

Het Lingebos

Wij zijn de grote stad ontlopen,

en de bossen in gelopen .
en hier zijn we dan beland
in het groene lingebosseland.
Nog nooit eerder hier geweest
maar voor de kinderen al een feest.

Zwemmen,vissen,varen .
zonder al te veel gevaren.
rook en stank is uit den boze,

want frisse lucht hebben wij gekozen
Vol goede moed gaan we op pad,

want we zijn het nog lang niet zat.
Slootje springen, o wat fijn,
nergens hadden wij zoveel gein.

Muggen, mollen en kikkergekwaak,

bomen en takken gekraak.
Alles hoort bij het buitenleven
dat is wat een stad je niet kan geven
Geniet dus zo veel je kan,
want een jaar lang komt er niets van

Joke Verheuvel

14 maart 2010

Herseninfarct (Dementie)

Iets in jou
is gestorven
heel veel
dagen terug.
Onmachtig
moest ik
zien gebeuren.
Ergens tussen
toen en nu
zijn wij ons
verloren.

Jacques Kuijpers

14 maart 2010

In patronen

Vervagende
herinneringen,
alles bepalende
gebeurtenissen,
vormend
verminkend soms.
De tekening
van je leven
in lijnen
en patronen.
Zij maken je
tot de mens
die je bent,
maar vaak
niet wilt zijn.

Jacques Kuijpers

11 maart 2010

Computerjargon

Al mijn bits
en rams
stoot ik bij
je binnen,
met mijn
muis
spuit ik de
monitor vol
symbolen.
Maar om
te beginnen,
ik print je
een kindje.

Jacques Kuijpers

8 maart 2010

Gelijk lopen (Dementie)

Kijk naar je
hoor de klok
tikken.
Denk,
verleden
heden en
toeko...
Voltooid
verleden tijd.
De klok
en ook ik,
wij lopen
door.

Jacques Kuijpers

4 maart 2010

Droevig/mooi

(uit mijn bundel Restantopruiming)

Haar leven lang heeft ze gehunkerd naar een kind.
En nu ze zich, dement, in ,,Avondrood" bevindt,
koestert ze aan haar platte borst een pop,
en praat ermee, haar ogen lichten op.

Kees van Baardewijk

3 maart 2010

Lied voor de sterveling

Even was er
een moment
dat ik
de woorden
zag oplichten
in bezwerend gezang.
Alsof
het iedere dag
de ochtend van een
nieuw leven was.

Het maakte niet uit
waar
of op wie
ik verliefd was.
Het kon
de late maan zijn
of
jouw ogen die
mijn verten vol
zonnebloemen zagen
of
het vroeg frisruikende gras.

Even was
er een moment
dat alles
in de stilte viel.
Een plotselinge
zachte dood
die eeuwen duurde.
Toen wist ik
dat in
alle tijden
waarin ik
er niet was
of
nooit zal zijn
mijn lied zal klinken.

Willem van Baardewijk

3 maart 2010

Nooit Herhalen

Elke morgen
zal ik vouwen
mijn handen
rond je
lieve gezicht
en zeggen,
ik heb je lief
mijn lieve lief.
Zal nooit herhalen
nog bevestigen.
Maar...
Elke morgen
zal ik vouwen
mijn handen
rond je
lieve gezicht
en zeggen,
ik heb je lief
mijn lieve lief.

Jacques Kuijpers

2 maart 2010

Flow my tears

(opgedragen aan Valeria)

Jij engel van
oude tijden.
Hoe vaak
heb ik niet gehuild
om de heimwee
naar de parels
in mijn diepte?
Was het Dowland,
de luit
of alleen jouw stem
die mij deed verlangen
naar door
ontroering losgemaakte pijn?

Of was het
de overgave
naar
waar
je los bent
van jezelf
om muziek te zijn.

Ik ben het lied
waarin heimwee
stil geworden is
en oude pijn geheeld.
Eeuwen van stilte
hebben mij
een klank gegeven,
een taal
om in te wonen.
Een taal
om in te zingen.
Waarom zou ik
mijn tranen bedwingen
bij zoveel verlies?
Waarom zou ik
mijn tranen bedwingen
bij zoveel rijkdom?

Ik laat
mijzelf los
en verdwijn in
de eeuwig zingende wind.
 

Willem van Baardewijk

2 maart 2010

(Valeria Mignaco heeft wel een beetje mijn hart gestolen. Zie haar velevertolkingen van Dowland op Youtube.
Niet alleen vanwege het gedicht maar enfin luister zelf maar naar FLOW MY TEARS en andere liederen door haar.)
 

Hallelujah

Vandaag is de mooiste dag
Als je het licht ziet
in de woorden.
Dat licht van buiten
Het  licht dat zinnen streelt.

Een domme dichter
doet nog een poging
het te grijpen.
Maakt een bol
met zijn handen
om het te vangen
alsof vrijheid eetbaar is.

Willem van Baardewijk

2 maart 2010

Verkracht

Gebruikt
verbruikt
opgebruikt.
Kracht
ontkracht
verkracht.
Zonde
doodzonde
dood.

Jacques Kuijpers

1 maart 2010

De mezen op mijn balkon

Zij hippen bang
en schichtig
kopje heen
kopje weer,
hokje in
hokje uit.
In hun ogen
ben ik
boosaardig en moordlustig.
Alsof ik dol ben
op kleinmezenvlees.

De dank voor
onderdak en voedsel
vraagt om
gepaste afstand,
vooral voor
een dichter
die
eens
pimpelmees wil worden.
 

Willem van Baardewijk

28 februari 2010

Waarschuwing voor de dichter

(Opgedragen aan J.A.G.B. Het welk niet helemaal serieus genomen moet worden.)

Wees behoedzaam.
aan zijn lippen
hangen mooie woorden,
die je
jezelf doen vergeten.

Stel je voor:
een kleine dood
in vergetelheid
die
je zou verwarmen.

Wees behoedzaam
Zijn ontroering
kan dodelijk zijn
in je
vluchtig, radeloos leven.

Wees behoedzaam
De woorden
kunnen
je binnenste kerven
en je
kwijnende ziel
tot leven roepen.

Wees behoedzaam
Hij kan
zover gaan,
dat je
een standbeeld
opricht
voor je eigen
schrijnende wonden.

Willem van Baardewijk

28 februari 2010

Volle maan en genade voor iedereen

Er zeurt
een dichter
in mijn kop.
Vol maan
en
dode sterren.
Dromen maken zich op
voor
een lange bange nacht
van
beelden in
onzinnige woorden
die
in verleden leven.

Morgen
als de maan afneemt
zal ik weer
gelukkig worden
en
dit gedicht
begraven
in de gestorven
waanzin
van deze nacht.

En toen
werd het morgen.
IJskoude angst
verdween
in de rulle
donkere aarde.
We ontbeten
pindarotsjes en
knapperige beschuitjes.

Alles was klein
en veilig.

We konden
altijd nog
de wereld veroveren
met
mooie woorden
en
verlichte zinnen
die
we aan
de hemel zouden hangen
om op
de jongste dag
iedereen gelukkig
te maken
zodat Jezus
alleen voor zichzelf
gestorven was.

Zo worden Hij
en iedereen
een handje
geholpen
om wederom
de Hof van Eden
te bevolken.
Zelfs hen
die de leer
van de
uitverkiezing
aanhangen.

Willem van Baardewijk

28 februari 2010

De oudere

Woon niet in Dokkum
of Den Haag,
in Purmerend of Leek.
Ben niet van gisteren
of vandaag,
meer van
verleden week.
Overmorgen haal ik niet
morgen nog misschien.
Ben meer een man
van alle dag
wat geeft het
ik zal wel zien.

Jacques Kuijpers

28 februari 2010

Requiem voor mijzelf

Dood,
was ik allang
die dag.

Verteerde jaren
in een koud gezicht
van
geleefd leven.

Dit gezicht
waar eens de
rozen
uit bloeiden.
Dit gezicht
dat eens
vastgehouden werd
door zachte meisjeshanden.
Dit gezicht
van dronken gedichten.
Dit gezicht van
Hooploze gedichten.
Dit gezicht van
vlam en stilte.
Dit gezicht
van de vele
zonnen en manen,
woestijnen en zeeën
die meegestorven zijn.
Dit gezicht van
vroege dood en tomeloos leven.
Dit gezicht van
woorden en boeken.

Dit uitgelezen gezicht
dat eens
van aarde wordt
om
nimmer te sterven.

Willem van Baardewijk

28 februari 2010