Bent u een amateur-dichter(es) en vindt u het leuk als anderen uw gedichten
ook lezen. Natuurlijk blijft het copyright bij uzelf. Stuur uw gedicht op en wij publiceren het op deze pagina.
Grijn Grobber, boerendichter uit de Achterhoek. Veelvuldig jeneverdrinker,
wat zijn leven zeer bekortte. Zijn gedichten
kenmerken zich door veel gebruik van de Duitse taal.
Slechts een enkele keer kon hij zich losmaken van het te vele Duits in
zijn gedichten.
Als u zelf een gedicht wilt insturen ga dan naar het formulier
Computerjargon
Al mijn bits
en rams
stoot ik bij
je binnen,
met mijn
muis
spuit ik de
monitor vol
symbolen.
Maar om
te beginnen,
ik print je
een kindje.
Jacques Kuijpers
8 maart 2010
Gelijk lopen (Dementie)
Kijk naar je
hoor de klok
tikken.
Denk,
verleden
heden en
toeko...
Voltooid
verleden tijd.
De klok
en ook ik,
wij lopen
door.
Jacques Kuijpers
4 maart 2010
Droevig/mooi
(uit mijn bundel Restantopruiming)
Haar leven lang heeft ze gehunkerd naar een kind.
En nu ze zich, dement, in ,,Avondrood" bevindt,
koestert ze aan haar platte borst een pop,
en praat ermee, haar ogen lichten op.
Kees van Baardewijk
3 maart 2010
Lied voor de sterveling
Even was er
een moment
dat ik
de woorden
zag oplichten
in bezwerend gezang.
Alsof
het iedere dag
de ochtend van een
nieuw leven was.
Het maakte niet uit
waar
of op wie
ik verliefd was.
Het kon
de late maan zijn
of
jouw ogen die
mijn verten vol
zonnebloemen zagen
of
het vroeg frisruikende gras.
Even was
er een moment
dat alles
in de stilte viel.
Een plotselinge
zachte dood
die eeuwen duurde.
Toen wist ik
dat in
alle tijden
waarin ik
er niet was
of
nooit zal zijn
mijn lied zal klinken.
Willem van Baardewijk
3 maart 2010
Nooit Herhalen
Elke morgen
zal ik vouwen
mijn handen
rond je
lieve gezicht
en zeggen,
ik heb je lief
mijn lieve lief.
Zal nooit herhalen
nog bevestigen.
Maar...
Elke morgen
zal ik vouwen
mijn handen
rond je
lieve gezicht
en zeggen,
ik heb je lief
mijn lieve lief.
Jacques Kuijpers
2 maart 2010
Flow my tears
(opgedragen aan Valeria)
Jij engel van
oude tijden.
Hoe vaak
heb ik niet gehuild
om de heimwee
naar de parels
in mijn diepte?
Was het Dowland,
de luit
of alleen jouw stem
die mij deed verlangen
naar door
ontroering losgemaakte pijn?
Of was het
de overgave
naar
waar
je los bent
van jezelf
om muziek te zijn.
Ik ben het lied
waarin heimwee
stil geworden is
en oude pijn geheeld.
Eeuwen van stilte
hebben mij
een klank gegeven,
een taal
om in te wonen.
Een taal
om in te zingen.
Waarom zou ik
mijn tranen bedwingen
bij zoveel verlies?
Waarom zou ik
mijn tranen bedwingen
bij zoveel rijkdom?
Ik laat
mijzelf los
en verdwijn in
de eeuwig zingende wind.
Willem van Baardewijk
2 maart 2010
(Valeria Mignaco heeft wel een beetje mijn hart gestolen. Zie haar
velevertolkingen van Dowland op Youtube.
Niet alleen vanwege het gedicht maar enfin luister zelf maar naar FLOW MY
TEARS en andere liederen door haar.)
Hallelujah
Vandaag is de mooiste dag
Als je het licht ziet
in de woorden.
Dat licht van buiten
Het licht dat zinnen streelt.
Een domme dichter
doet nog een poging
het te grijpen.
Maakt een bol
met zijn handen
om het te vangen
alsof vrijheid eetbaar is.
Willem van Baardewijk
2 maart 2010
Verkracht
Gebruikt
verbruikt
opgebruikt.
Kracht
ontkracht
verkracht.
Zonde
doodzonde
dood.
Jacques Kuijpers
1 maart 2010
De mezen op mijn balkon
Zij hippen bang
en schichtig
kopje heen
kopje weer,
hokje in
hokje uit.
In hun ogen
ben ik
boosaardig en moordlustig.
Alsof ik dol ben
op kleinmezenvlees.
De dank voor
onderdak en voedsel
vraagt om
gepaste afstand,
vooral voor
een dichter
die
eens
pimpelmees wil worden.
Willem van Baardewijk
28 februari 2010
Waarschuwing voor
de dichter
(Opgedragen aan
J.A.G.B. Het welk niet helemaal serieus genomen moet worden.)
Wees behoedzaam.
aan zijn lippen
hangen mooie woorden,
die je
jezelf doen vergeten.
Stel je voor:
een kleine dood
in vergetelheid
die
je zou verwarmen.
Wees behoedzaam
Zijn ontroering
kan dodelijk zijn
in je
vluchtig, radeloos leven.
Wees behoedzaam
De woorden
kunnen
je binnenste kerven
en je
kwijnende ziel
tot leven roepen.
Wees behoedzaam
Hij kan
zover gaan,
dat je
een standbeeld
opricht
voor je eigen
schrijnende wonden.
Willem van Baardewijk
28 februari 2010
Volle maan en genade voor iedereen
Er zeurt
een dichter
in mijn kop.
Vol maan
en
dode sterren.
Dromen maken zich op
voor
een lange bange nacht
van
beelden in
onzinnige woorden
die
in verleden leven.
Morgen
als de maan afneemt
zal ik weer
gelukkig worden
en
dit gedicht
begraven
in de gestorven
waanzin
van deze nacht.
En toen
werd het morgen.
IJskoude angst
verdween
in de rulle
donkere aarde.
We ontbeten
pindarotsjes en
knapperige beschuitjes.
Alles was klein
en veilig.
We konden
altijd nog
de wereld veroveren
met
mooie woorden
en
verlichte zinnen
die
we aan
de hemel zouden hangen
om op
de jongste dag
iedereen gelukkig
te maken
zodat Jezus
alleen voor zichzelf
gestorven was.
Zo worden Hij
en iedereen
een handje
geholpen
om wederom
de Hof van Eden
te bevolken.
Zelfs hen
die de leer
van de
uitverkiezing
aanhangen.
Willem van Baardewijk
28 februari 2010
De oudere
Woon niet in Dokkum
of Den Haag,
in Purmerend of Leek.
Ben niet van gisteren
of vandaag,
meer van
verleden week.
Overmorgen haal ik niet
morgen nog misschien.
Ben meer een man
van alle dag
wat geeft het
ik zal wel zien.
Jacques Kuijpers
28 februari 2010
Requiem voor mijzelf
Dood,
was ik allang
die dag.
Verteerde jaren
in een koud gezicht
van
geleefd leven.
Dit gezicht
waar eens de
rozen
uit bloeiden.
Dit gezicht
dat eens
vastgehouden werd
door zachte meisjeshanden.
Dit gezicht
van dronken gedichten.
Dit gezicht van
Hooploze gedichten.
Dit gezicht van
vlam en stilte.
Dit gezicht
van de vele
zonnen en manen,
woestijnen en zeeën
die meegestorven zijn.
Dit gezicht van
vroege dood en tomeloos leven.
Dit gezicht van
woorden en boeken.
Dit uitgelezen gezicht
dat eens
van aarde wordt
om
nimmer te sterven.
Willem van Baardewijk
28 februari 2010
Niet zichtbaar
Jouw
schoonheid is
niet zichtbaar,
je klasse
evenmin.
Toch weet ik
uit ervaring,
hoe het is
daar
binnenin
Jacques Kuijpers
27 februari 2010
Kaas met gaten
In de mallemolen van het leven
is het steeds een beetje geven
en ook vaak een beetje laten.
't Leven is een brokje kaas met gaten !
Deze zijn moeilijk te tellen en zitten overal:
soms diep en groot, soms klein en smal !
Zoete dromen sijpelen er doorheen.
Zorgen komen eraan knabbelen één na één.
Toch zou je het leven niet willen kwijtspelen,
de fijnste brokjes ervan graag met iemand delen !
Zelfs al moet je soms proevend je ogen dichtknijpen,
om later de bittere nasmaak ervan te begrijpen:
de tijd doet het aan alle kanten rijpen !
Maar voor wie zich af en toe kan vermaken,
met er een heerlijke schotel van te maken,
kan het heerlijk pittig smaken !
Heb je dan eenmaal de smaak te pakken,
dan laat je de moed niet meer zakken.
Als levensgenieter blijf je ervan smullen
tot alle randjes beginnen te krullen !
En weer wordt er een gaatje gevuld,
als een nieuwe droom wordt vervuld !
Demanelle
26 februari 2010
Overdag
Voel je denken
je verwacht
het herkennen
uit de nacht.
Maar overdag
is alles anders,
overdag is
vaak de pijn.
De andere zijde
van de liefde
zal jij er dan
ook nog zijn ?
Jacques Kuijpers
23 februari 2010
Bozebrozebolleke
Bozebrozebolleke is heel broos
als men zijn tenger lichaampje
schuift uit de kleine doos.
Aan ’t hoofd van zijn dunne stokje
is hij een piepklein en breekbaar brokje.
Bozebrozebolleke is heel boos !
Wie hem even aanraakt en aait,
voelt dat zijn vurige woede oplaait.
En is zijn vlammende kwaadheid ontstoken,
dan heeft een scherpe neus dat geroken !
Zijn kleurrijke vlammen dansen
wild en passioneel,
in een helder tafereel,
verwoestend elk brandbaar geheel !...
Stijgt Bozebrozebolleke’s woede ten top,
dan laaien de vlammen hoog op,
knapperend en knisperend,
aanwakkerend in galop
een warm ritueel,
een gezellig gespeel
vol romantiek en gestreel !
Maar al snel is Bozebrozebolleke dan verdwenen,
van zijn boze kop tot aan zijn broze tenen !
Demanelle
23 februari 2010
Tel de jaren
Omhuld
door het donker
van de nacht,
Het koude licht
van de maan,
een toedekkende
verzilvering.
Dit is een nacht
vol vragen,
een nacht van
bekennen ook.
Wat deed het
leven ons,
weten wat
niet is
maar had
moeten zijn.
Tel de jaren
die niet tellen,
maar wel
aan ons
voorbij gingen.
Stuur onderstaand formulier op als u zelf een gedicht
wilt plaatsen.
Uw persoonlijke gegevens zullen strikt vertrouwelijk
behandeld worden en niet aan derden ter beschikking gesteld worden. Het gedicht
wordt niet automatisch gepubliceerd.
De met een * gemarkeerde velden moeten
verplicht ingevuld worden. Als u dit niet doet wordt het formulier niet
verzonden.
Als het gedicht te lang is of u heeft geen zin o m het formulier in te vullen kunt u het
gedicht aan ons mailen.
