Lees de gedichten van Grijn Grobber, klik hier

en vrouwtjes uil uit t' donkere bos
wou met een kanarie Piet gaan stappen
eenmaal los
vloog hij mee naar 't bos
om daar een uil te knappen.

Frans Roest

1 september 2010

Ik wou", zo sprak een dikke wijze slak,
"Ik wou dat ik het kon rooien
om zoutzuur bij de mensen op hun kop te strooien"
 

Frans Roest

1 september 2010

Kom hier, kom hier !
riep moeder mier
Kom hier en laat dat dier
Het is geen koe, het is een stier
en die is veel te gevaarlijk
voor een rode mier !

Frans Roest

1 september 2010

Een hagedis
keek vanaf een hete
zondoorstoofde steen
vol jaloezie naar een vis
in 't koele water
en even later,
zonder verder na te denken,
sprong hij meteen.
Direct voelde hij zich al een ander
en noemde zich vanaf die tijd
salamander.

Frans Roest

1 september 2010

Een troep kraaien
was als pubers
met veel lawaai
aan 't dollen en het razen.
Maar als zo vaak
ook dit keer hier
eindigt plotsklaps
het overmoedige plezier
en wordt de kraaienmars geblazen !
 

Frans Roest

1 september 2010

Op een zomerse dag

kuierend langs een weidepad

zie ik een berm vol bloemenpracht

verrukt kijk ik ze aan

voor geur en kleur blijf ik staan

ik wil ze niet verwennen

door al hun namen te kennen

ze blijven de wilde bloemen

vergezellen ons in bos en weiden

tussen koren en graan

laat ik me verleiden

en vernoem ik alleen als naam

papavers zo rood

korenbloemen blauw

en 't wit van de fiere margriet.

Jeanne Coosemans

1 september 2010

De buurman

Toen hij besloot niet meer na te denken

had hij het naar zijn zin, het kwam er bij hem niet meer in

altijd weer terroristendood hongersnood natuurrampen

die T.V constant bezig  die ellende in zijn hersens te stampen

Zo nu leef hij in onschuld fris en vrij

goed te eten volop drank en een  lekker wijf aan zijn zij

hij gaat mee met de gevestigde orde het kan hem niks schelen

weg er mee al dat gedoe wij zijn toch met te velen

En natuurlijk moet die J.S.F er komen

efficiënt opruimen schoonschip napalm in de bomen

Geen voedsel hulp dat heeft geen zin

geld besparen we pompen er niks meer in

Zo zit hij onderuit gezakt in zijn stoel

Veelal lazarus met een grote smoel

Zijn er nog chips en breng eens een bier

Zet eens een pornootje op lekker dier

Ivan Grud

31 augustus 2010

De zon rijst boven de daken

van de ontwakende stad

een rode gloed kleurt de hemel

't is herfst

straten lopen vol

de schoolbus begeeft zich op weg

op de snelweg raast het verkeer voorbij

de nieuwe dag tegemoet

al vlug nestelt de zon zich

op de vensterbank

de planten nijgen naar de warmte

wat een weelde

ja - wel als men het rustig kan bekijken.

Jeanne Coosemans

31 augustus 2010

met liefde gegeven

het enige mooie in 't leven

wat mensen bindt

is een goede vriend

wat men samen beleeft

in de warmte die men geeft

oprecht in hart en ziel gegrift

moet men koesteren

als een gulden gift

Jeanne Coosemans

29 augustus 2010

Gasten

De tafel wit gedekt, tafelzilver, kaarsen aan
genodigden doordacht selectief toch spontaan
deze keer kon het niet stuk wisten zij zeker
de dis rijkelijk als altijd overvloedig gedekt
wijnen Franse origine drinken zij uit de beker

Smoking, avondjapon vereist zoals het hoort
portiers klassiek gekleed buiten bij de poort
controlerend alleen uitnodiging toegelaten
eenmaal binnen herkenning van weleer
kwam de borrel vooraf die bracht meteen sfeer

Alcohol met gulle hand geschonken ging er dorstig in
Jonker niet vies ervan sloeg hem in een keer achterover
hij en de zeer hooggehakte opzichtig geklede dame
die hij bij zich had hadden het nodige al op
en dat wilde de dokter die de derde nam beamen met rode kop
hapjes werden geserveerd
het was gezellig er werd druk geconverseerd

De gastheer hevig vermaand door vrouw des huize
liep met zijn derde glas lekker slobberend rond
vrolijk grappend dat van thee kreeg je maar luizen
slinks glurend in decolletés om hier en daar een bips te beroeren
argwanend nagestaard door mevrouw die hem stond te beloeren

Gezelligheid het kon niet op, zij van de rechter flirtte flink en ongeremd
hij zelf een eerloos beest had met dreigende smoes de keukenmeid getemd
en zo verstreek de tijd, een ieder ging zich aan drank te buiten
plotseling een enorm knal en gerinkel, opa keilde met een dame door de ruiten
scherven bijeen geveegd, opa vlug weer binnen getild waar men hem verbond
men kon er heimelijk om lachen omdat opa zijn gulp openstond

Alleen mevrouw die had het niet, men moest toch echt aan tafel
zocht steun bij dokter keek hem zwoel aan, vond een gewillig oor
of hij het nu goed begreep of niet zijn hand ging er in ieder geval voor
trok haar mee de hal in, betastte haar zoals een dokter dat doet
zij nam toen ook maar een flinke slok, maande hem hijgend tot spoed
vlug vlug sprak zij met hese stem ogen wild, trok hem in een kast
de soep werd dadelijk opgediend daar hoorde zij bij, dat was gepast

Menig hoofd reeds verfrommeld, de haren verward
geeft het souperen een rumoerige rommelige start
de notaris anders zo beleefd begint te zingen
niemand kijkt er eigenlijk van op en men begint wat mee te deinen
zodat de tafel langzaam verschuift als wilde deze het gezang belonen

Dan wordt het hoofd van jonkheer's wulpse vriendin
 in de gastheer zijn schoot waargenomen

Dit kon toch echt niet, al moest men er wel om lachen
allen verwachtten de vermaning van mevrouw
doch haar stoel was leeg, zij had nog niet aangezeten
de dokter kreeg het warm excuseerde zich
wist opeens, hij had haar in de kast vergeten

Toen alles was geklaard kon men verder dineren
nooit was er een beter diner, begon een ieder te lallen
ieder was het er mee eens, zij konden er wat van leren
och een stukje ongeregeld hoorde er bij, zo zij allen meenden
het foutje van de gastheer kon eigenlijk niemand wat deren

Maar de moraal van dit hele gebeuren waren de dames
opgewonden wat verlegen, zich niet meer in de hand
benaderden zij mevrouw discreet heel beleefd en gepast
vroegen zij naar de romance en de sleutel van de kast

Ivan Grud

29 augustus 2010

Mijn huisgenote

Zij was mooi maar echt niet te stuiten
Hier binnen niet en ook niet daar buiten
En telkens kwam zij dan maar weer thuis
Met volle buik van haar borst tot haar kruis

Voor de derde keer in haar prille bestaan
Had zij zich maar weer eens laten gaan
Kijkt mij aan likt zij vriendelijk mijn hand
En weer installeerde ik dan haar mand

Haar streng vermanend toe te spreken
Had geen enkel effect zo is gebleken
Ze heeft ook altijd van die lieve smoesjes
Zo zit ik eerdaags met twaalf kroesjes

Geef haar de pil, maar ze heeft geen handje
Dus gooi ik die regelmatig in haar mandje
Dan castratie helpt ook, zo ik het verkoos
Maar dat is barbaars reageer ik erg boos

Dus ga ik maar weer afwachtend zitten kijken
Worden het vier of zes het moet nog blijken
Maar als die prullekjes er uiteindelijk zijn
Ja dan kom ik pas echt in de problemen
Ik heb nooit afstand van ze kunnen nemen
 

Ivan Grud

22 augustus 2010

Penseel met streken

En Rubens ging in de fout
Bekeek zijn model
En fluisterde heel stout

Luister naar mij lief boerinneke
Zoals de zalm heeft zijn puikje
Het mooiste aantrekkelijkste
Aan jou is voor mij je buikje

En zij gaf hem een gewillig oor
En Rubens ging nog even door
Je billen en borsten daarentegen
Hadden wel wat zwaarder mogen wegen

En hij legde haar in de juiste pose
Op een fluwelen kleed zacht en roze
Bekeek haar nog eens glimlachend goed
En begon aan iets ondeugends
Wat een schilder normaal niet doet

Ivan Grud

14 augustus 2010

Mijn lieverd

Omdat zij zo lelijk is
met een scheve mond
grote benige handen
en afgebroken tanden

Zo plat als een liniaal
scheef kromgetrokken
en de hobby heeft
om met agenten te knokken

Die haar regelmatig
op haar stompe klei neus slaan
om overeind krabbelend
toch weer door te gaan

Bokkend en briesend
als een dolle uitgemolken koe
stormt zij neusbloedend
steeds weer op hen toe

En als beide partijen zich
moe gestreden neder zetten
de schaafwonden likkend
om het bloeden te betten

 Elkaar de besmeurde handen
helpend aan te reiken
Laat zij zich even gaan
en laat haar ware aard blijken

Glimlachend onder applaus wuift zij
het vertrekkende busje na
dan zegt die lieverd met zwoele stem
kom op, nu jouw beurt Pa

Zo opgepakt en bungelend
onder haar behaarde arm
piep ik angstig zacht
lieverd is het niet te warm ?

Ivan Grud

31 juli 2010

Domineesbijbeltje

Wat een bijbels heb ik in mijn boekenkast staan,
trots laat ik er soms m' n blik over gaan.
Maar wat me af en toe wel steekt,
is dat er nog altijd één ontbreekt.
Kijk in de boekwinkel, heeft iemand gesuggereerd.
O.K. dat dan maar een keer geprobeerd.
,,Heeft u hier ook een domineesbijbeltje staan?"
Met glazige ogen kijkt de verkoopster me aan.
,,O, ik zie hem al, daar ligt-ie, wat een pover exemplaar".
Het is hem echt, maar flinterdun, wat raar !

Kees van Baardewijk

27 juli 2010

Galgenhumor

Ben bijna altijd somber gestemd
Maar soms zie ik een heel klein lichtpuntje
Jammer dat het aan het eind
Van die tunnel is

Om dat hij zijn einde nabij wist
Besloot hij tot de aankoop van een kist
Niet te duur geen stofvering aan de binnenkant
Met korting wat men geeft aan een goede klant

Op de vraag of hij niet iets meer had te besteden
Antwoordde hij het is toch donker daar beneden
Maar wat hij dan wilde met zijn gespaarde geld
Meenemen was het antwoord en het is allemaal geteld
 

----------------------------------------

Op het moment dat ik stierf
Zag ik er drie janken en tien grijnzen
Ik zal er dan ook maar niet te lang over peinzen
Dus mijn ogen snel sluiten
Dan kunnen die etters weer naar buiten
Moge het stortregenen
       

-------------------------------------------

Hij had zijn levenlang alles verzopen
Hij was altijd dronken
Hij verdronk dan ook dronken 
Hij deed het gepast, naakt

Ivan Grud

24 juli 2010

Waarschuwing - Spreuken voor vandaag

Jongen, zoon van me,
wil je trouwen, trouw dan.
Maar alsjeblieft,
wees zeker van je keus.
Want zoals een lekkende kraan je gek maakt,
zo wordt je dol van een sikkeneurige vrouw,
die altijd ontevreden zeurt
en praatziek is.
,,Ik kan altijd nog naar de bovenverdieping", zeg je.
O.K. maar dan komt ze je achterna en dramt verder.
Je bent gewaarschuwd !

Kees van Baardewijk

22 juli 2010

Toen ik nog een baby was

Toen ik nog een Baby was,

had ik dikwijls gekke zin.

Dan had mijn Moeder een flesje klein,

met melk en suiker drin.

En bracht ze dat dan aan mijn hoofd,

dan sliep ik gans maneerd,

Zo heeft mijn moeder mij

al heel jong het drinken geleerd.

En ging ik later langs de school,

dan had ik voor de hits,

dat flesje in mijn broekzak,

met water en lakrits.

Ik was al gauw een jongen strop,

en men vond dat flesje bij mij ongemaneerd.

Ik kon daar niet veel aan doen,

mijn Moeder heeft met dat flesje mij

het drinken al heel vroeg aangeleerd.

Nu smaakt mij die lakrits en ook die melk niet meer,

ik vind het alle maal zo lei,

Ik drink nu vroeg of laat een borreltje of een biertje

dan voel ik mij weer maneerd

Ik ben blij dat mijn moeder mij,

als baby  het drinken heeft geleerd.

Dat flesje is voor mij een grote eer,

en als ik daar aan drink bij iedere slok iedere keer,

ik aan mijn lieve moeder denk.

Een traan loopt mij dan langs mijn gezicht,

dan ben ik gans charmeert,

en denk aan mijn goede moeder

die mij het drinken heeft geleerd.

Eugène Penders

20 juli 2010

Terug

ik kom weer terug

vanuit een niet zo'n glorieuze

actieve of krachtige

 periode afgelopen jaar

de zon scheen niet in mijn hart

evenmin om mij heen

mijn gevecht duurde lang

te lang en te diep

te diep in mijn geest en lijf

teveel dokters zus of zo

langzaam verloor ik mezelf

verloor ik mijn kracht in lijf

en vooral in de geest

in het zijn

ik kom weer langzaam  terug

 voel weer mijn geest en lijf

en vooral mijn verwarde hart

dat al rustiger klopt

maar wel met meer kracht

ik voel weer de woorden

die ik weer kan schrijven

die ik in een gedicht wil voelen

die mij weer de ruimte geven

om de geest te voeden

en de leegte in mijn hart 

Hetty Wachter

13 juli 2010

Eenzaam in onzekerheid

Gevraagd enig teken is het gegeven
Aan de zielen der doden ongemeen
Doch slechts de stilte getuigt  het verleden
Het eeuwig zwijgzame in duisternis regeert

Ivan Grud

12 juli 2010

De deal

Als de wind zich neder legt
Het lover voor altijd zwijgt
Wolken de stoffige regen loost
Trekt de zon zich beschaamd terug

Wandelend over het gele zeegras
Waar de lichamen stierven
Wandelt de dood genoegzaam rond
Over de droge zeevlakte de einder is niet meer

Vals grijzend gedenkt hij zijn deal
 Zijn deal, met de blinde vooruit denderende wetenschap

Ivan Grud

12 juli 2010

Arbeiders

Feodosia Grimia Ukraine òù 6

De waterleiding

Toen haar waterpijp modderig begaf
Bedwelmde roes mijn hemels zijnde
Verwenste zij krom de slang tot graf
Verstoord dwaas hoorde ik het einde

Gestaag gravend in vergane geheel
Slovend van koude pril tot vorst laat
Onbelegd en schraal valt hen ten deel
Geen klacht van onbehagen die verlaat

Zo ik doe blind grof gemis niet wetend
Klauwen zij niet aflatend gestaag voort
En ik wentel gelaafd vals waarnemend
Verwerp hun klaagzang nimmer gehoord

Ivan Grud

12 juli 2010

De beer

Er liep een beer in het veld
Lichtelijk waggelend beetje uitgeteld
Zijn hoge leeftijd speelde hem ook wel parten
Hij had ook al zo vaak opnieuw moeten starten

Maar nu liep hij toch op zijn laatste poten
De dagen die hem restten wist hij zijn naar de kloten
Zeer vermoeid als hij was, vale vacht gescheurde pezen
Toekomst voorbij, weg die glorieuze tijd alom geprezen

En bij de vlierbessenstuik zet hij zich neer
Overpeinzend zijn geleden tijd, hij kon ook niet meer
Berenvallen, drijfjachten hij wist het allemaal te overleven
De oprukkende mensheid hij moest het hen maar vergeven

Een rilling doortrekt zijn gehavende vacht
Littekens getuigen van een levenslange jacht
Dan sluit hij zijn ogen, ziet die bloemenvallei in alle pracht
De verlossende slaap brengt hem in de eeuwig durende nacht

Ivan Grud

12 juli 2010

Hemelse zorgen

Hij de reus ligt zich in mega zonnen te warmen
Mijmerend hoe het die blauwe wereld verder zal vergaan
Pijnlijk denkt hij aan milieu, oorlogen, het hongeren der armen
Is het nog wel te redden zou hij het maar niet laten gaan

Kon hij alles maar in die wereld herstellen
Die schitterende wereld waar eens alles bloeide
Moest hij het hen nu nog duidelijker vertellen
Zagen zij niet dat de rampzaligheid alleen maar groeide

Hij kijkt omhoog en ziet ondeugende engelen lonken
Wuift en lacht, en ziet hoe hun zilveren vleugels vonken
Cupido spelende de harp laat zich op zijn schouder landen
Dansende feeën plukken sterren en vullen de manden

Ongewild strekt hij zijn hand naar die kleine wereld zon
Het kon niet anders, al wilde hij dat het anders kon
Hij sluit zijn ogen en perst het kleinood tot een supernova
Verdrietig luistert hij naar Cupido zingend zijn geliefde proza

Ivan Grud

4 juli 2010

De Kluis

Hij had geld en een briljant idee
maar wreekte zich en nam het mee
voor eeuwig begraven in zijn graf
met lachend dodenmasker een straf

De zonderling beoordeeld door velen
het kon niemand ook gek veel schelen
knettergek niet goed bij zijn kale hoofd
hij had hen al meerderen keren miljoenen beloofd

Na zeven jaren werd het graf ontruimd
de delver neuriënd ploeterde goed geluimd
ruimde de beenderen en wat spaanders hout
en de resten die men van een ieder mens overhoudt

Maar wat wonder lag daar in het licht
het doden masker, een grijzend gezicht
in de binnenkant aan de vinder een bericht 
met cijfer code
factuuradres met kluis op naam van de dode

zo dat de delver die arme ziel
met zijn enorme neus in de prijzen viel
 

Ivan Grud

4 juli 2010

Aanvaarden

Er vertoonden zich kloven aan het oppervlak
grauwe groeven ongekend
droog en dor ineen komend
om uit te monden in een gapende kloof
vol met niet vervagende herinneringen

De geest is verbijsterd
tijd sticht verwarring
een koude bries doet mij rillen
de adem stokt
verstijft wacht ik het af

De spiegel geeft geen bedrog
en wanneer ik mij aanstaar
voel ik hem achter mij
ervaar de zwart omrande nagel
snijdend in mijn wang

Hier vraagt geen kalender om uitleg
hier past geen rouw
te aanvaarden is wat rest
angst is mij te gaan
en in de ogen welt een traan

Ivan Grud

4 juli 2010

Maagdelijk onbeschreven

Geplukt uit een der velen
dwingend doch niet ruw
trekt hij haar uit witte lakens
tijd is hier en gekomen
het serene wordt haar ontnomen

Hij vlijt haar teder neder
vingers beroeren haar zacht
trillend onder warme adem
liggend vlak gespreid
zoals zij op hem wacht

De pen dringt zich aan haar op
beroeren doet pijn vergeten
brengt haar naar andere oorden
laat haar gesloten achter
gevuld met fluisterende woorden
 

Ivan Grud

3 juli 2010

De Nachtzwaluw

Door het nachtelijke van gedachten
Scheert de zwaluw snijdend voort
Om de dageraad af te wachten
Terwijl hij dromen overhoord

Dan bij het ochtendgloren
De tedere vleugels uitgespreid
Stort hij neder in de brakke ziel
Het eeuwig duister der vergetelheid
 

Ivan Grud

3 juli 2010

Mooi
Daar waar het hemels blauw
Zich spiegelt in gouden velden
De morgenzon de dauw doet sprankelen
Raapt de nieuwgeborene diamanten

Luisterend naar het gezang van de merel
Begeleid door de tonen van de panfluit
Danst hij vrolijk op deze melodieën
Hij hoedt zich niet vroegtijdig te ontwaken

Dan scheurt de smetteloze hemel
En verschijnt er een glanzende satelliet
Regards from the human being of the planet earth
De merel zwijgt velden trekken zich in purper terug
 

Ivan Grud

3 juli 2010

Matroushkini zavtraki

Waar brood pijnlijk krom ligt te zijn
Ansjovis zijnde en alom ontgraat
Zie ik mijn zorgzaam Ukraine lief
Matroushka stralend serene gelaat

Haar disk zo pover liefdevol gedekt
Met onvervalst geschonden damast
Slanke handen sierend kant en plateel
Vertederen zij zielen smelt tot geheel

Hier geen gekooid vals vermeende liefde
Geen overdaad van opgepoetst vertier
Slechts gemeende liefde is het belangen
Onvoltooid geven zij liefdevol verlangen

Ivan Grud

3 juli 2010

De bejaardenbus

Iedere dag rijdt door de Landgraaf de bejaardenbus,

zij brengt de bejaarden naar de winkel, naar een vriend of zus.

Het is de vrijwilliger van het gemeentelijk welzijn, die dit mogelijk maakt,

hij weet dat deze oude mensen de hardste noten hebben gekraakt.

Uit dankbaarheid voor wat zij voor ons hebben gedaan,

willen de vrijwilligers hen nu terzijde staan.

Door hun harde werken hebben wij nu welvaart,

zij hebben om dit te bereiken, niets aan gezondheid gespaard.

Deze lieve oude mensen, in hun gelaat de levensgroef,

zoeken graag wat vertier, in de Dagopvang de Troef.

Maar om dat zij meestal slecht zijn ter been,

brengt het busje hen er heen.

De vrijwilliger is blij dat hij dat voor hen kan doen,

hij word hiervoor niet betaald, hij krijgt hiervoor geen poen.

Hij neemt graag voor hen verantwoordelijkheid,

en wordt beloond met heel veel dankbaarheid.

Eugène Penders

3 juli 2010

Inner leed

Schroom niet te huilen
Wend niet af dat bedroefd gelaat
Vermag het niet in stoer te schuilen
Zwijg niet, liever dat je er over praat

Veins niet ongemeend het is vergeten
Eenzaam is de mens die niet wil weten

Ivan Grud

2 juli 2010

Vrijheid

Vrijheid kun je door een muur niet tegenhouden,

het is maar goed dat het zo is.

Ieder die leeft heeft recht zijn vrijheid te behouden,

zich te weren tegen alles wat daar tegen is.

Dat is nu in 1989 weer bewezen in Berlijn,

eindelijk was een Volk zijn onderdrukking zat.

Het hervormde zich als een lijn,

en sloeg in de muur menig gat.

Het is of de H. Michael onze bede heeft gehoord,

een naamgenoot koos om door te voeren de Perestrojka.

De hervorming die het regiem heeft doorboord,

om plaats te maken voor vrede en vrijheid, voor Mamoeska en Leila.

Veel te lang is een groot volk door een regiem onderdrukt,

en van hun vrijheid beroofd .

Velen bezweken onder dit juk,

en menig vrijheidstrijder werd door dit regiem onthoofd.

Maar gelukkig kwam er op tijd een, die Michael heet,

met zijn Perestrojka of Hervorming.

Die zijn ogen gebruikte en zag hoe zeer zijn volk leed,

hij is het, die de vrijheid bracht en geeft gestalte aan zijn houding.

Eugène Penders

2 juli 2010

De Morgenstond

De morgenstond heeft goud in de mond,

je vergeet alle sleur, al je zorgen.

Genietend van de kleuren, van groen, brons en bont,

van de verse lucht in de vroege morgen.

Allen die vroeg opstaan,

de krantenman en zij die moeten gaan werken,

genieten van de zang der vogels en ‘t kraaien van de haan,

en van de bloemen en planten in de vele mooie perken.

Zij weten , wat is ons Limburg toch mooi !

vooral als je de tijd neemt en je ziet

hoe de boer bewerkt zijn hooi,

en bijna op ieder huisje een merel zingt zijn lied.

Daarom raad ik eens ieder aan,

ieder die dit moois verslaapt,

eens vroeg op te staan,

neem van mij deze raad eens aan.

Eugène Penders

2 juli 2010