Brigitte Anne-Marie Bardot werd op 28
september 1934 geboren in Parijs. Haar vader was Louis Bardot, een rijke
industrieel, en haar moeder was Anne-Marie Mucel. Brigitte's moeder moedigde
haar, en later ook haar jongere zusje Marie-Jean ("Mijanou"), geboren op 5
mei
1938, aan om dans- en muziekles te nemen. Mijanou gaf dit al snel op voor haar
verdere studie. Brigitte focuste zich op ballet. Gedurende drie jaar kreeg ze
les van de Russische choreograaf Boris Knyazev. In 1947 werd ze als student
toegelaten tot het prestigieuze ' Paris’ Conservatoire National Supérieur de
Musique et de Danse'.
Toen ze vijftien jaar oud was deed ze
al modellenwerk. Daarmee verscheen ze in het modetijdschrift 'Jardin de Modes'
en in maart 1950 was ze covergirl van het tijdschrift 'Elle'. Haar verschijning
als covergirl van 'Elle' trok de aandacht van de jonge filmregisseur Roger Vadim.
Hij bracht Brigitte onder de aandacht van zijn vriend, de regisseur Marc
Allégret. Ze kreeg al snel een auditie aangeboden voor Allégret's film “Les
Lauriers sont coupés" (de laurierbladen zijn gesneden). Ze kreeg wel de rol,
maar de film ging nooit in productie.
Bardot en Vadim
Maar ze had een onuitwisbare
indruk gemaakt op Roger Vadim. Ze kregen een verhouding en op 20 december
1952, ze was toen net achttien jaar, trouwden ze. Roger Vadim had het er
zelfs voor overgehad om zich tot het Rooms Katholieke geloof te bekeren om
zo de toestemming voor een huwelijk van haar ouders te kunnen krijgen.
In datzelfde jaar maakte Brigitte
haar filmdebuut in de komedie "Le Trou Normand" (het gat Normandië), onder
regie van Jean Boyer. Daarna had ze een aantal bijrollen in een aantal
andere Franse films.
In 1953 maakte ze haar Amerikaanse
filmdebuut met "Act of Love" (daad van liefde) met als tegenspeler Kirk Douglas.
Verder acteerde ze in het epos “Helen of Troy” (Helena van Troje, 1956), een
film van Warner Brothers. Hoewel ze bij deze filmmaatschappij een zevenjarig
contract kon afsluiten, wees ze dat af en keerde ze terug naar Frankrijk. Daar
nam ze de film "Futures Vedettes" (toekomstige vedettes, 1955) op, onder regie
van Marc Allégret. Vervolgens verscheen ze in de Engelse komedie "Doctor at Sea"
(dokter aan zee, 1955). Haar volgende rol was de hoofdrol in “La Lumièr d'en
Face" (het licht in het gezicht, 1956). Ze was nog steeds een rijzende ster met
optredens in populaire Franse films als "Cette Sacrée Gamine” (die vervloekte
deugniet, 1956), “Mi Figlio Nerone” (“Nero’s maîtresse, Italiaans, 1956) en Allégret’s “En
Effeuillant la Marguerite” (plukken van het madeliefje, 1956).
De
carrière van Brigitte begon al flink van de grond te komen toen Roger Vadim de
kans kreeg om zijn vrouw te regisseren in “Et Dieu Crea la Femme” (en God schiep
de vrouw, 1956). Als de ingetogen, sexy, Juliette Hardy, een wees waarvan haar
schoonheid de aandacht trok van alle mannen in Saint Tropez, verwierf ze
internationale roem. Ze straalde een ongeremde seksualiteit uit die anders was
dan die van alle Amerikaanse actrices uit die tijd, inclusief Monroe die meer
neigde naar een kinderlijk, dom, blond persoontje, en ze werd in een klap een
internationaal sekssymbool.
Bardot en
Trintignant
Hoewel haar roem nu op een
hoogtepunt was, ging het met haar persoonlijke leven niet zo goed. Ze kreeg
een verhouding met haar tegenspeler in “Et Dieu Crea la Femme”, Jean-Louis
Trintignant die in die tijd nog getrouwd was. Daardoor liep haar huwelijk
met Vadim op de klippen. Op 6 december 1957 scheidden ze van elkaar. Maar
tot lang daarna bleven Brigitte en Roger nog wel professioneel met elkaar
samenwerken. Ondanks dat ze gescheiden waren ontkende Brigitte nooit dat het
Vadim was die haar ontdekt had en die haar leven totaal veranderd had.
Brigitte woonde ongeveer twee
jaar samen met Jean-Louis Trintignant. Maar, mede omdat Jean-Louis vaak weg
was vanwege militaire dienst, kreeg ze een affaire met Gilbert Bécaud en
gingen Brigitte en Jean-Louis uit elkaar.
Op 9 februari 1958 meldde de krant
Los Angeles Times dat Brigitte in Italië aan het herstellen was omdat ze een
zenuwinzinking had en op 7 februari een poging tot zelfmoord hat gedaan met
behulp van slaappillen. Het werd door haar management ontkend.
Ze was nu ook populair in Amerika,
iets dat zelden voorkomt voor een actrice die geen Engels spreekt (haar
Engelstalige films werden nagesynchroniseerd). Ze kreeg een contract bij
Columbia voor het maken van drie films. Daarvoor kreeg ze een bedrag van 225.000
dollar (een flink bedrag in die tijd). Als eerste speelde ze de hoofdrol in de
Franse komedie "Une Parisienne" (1957), gevolgd door “Les Bijoutiers du Clair de
Lune" (de juweliers van het maanlicht, 1958), geregisseerd door Roger Vadim. Ze
zou vervolgens de hoofdrol spelen in "Paris by Night", wederom geregisseerd door
Vadim, met als tegenspeler Frank Sinatra. Maar deze film werd uiteindelijk
afgeblazen. Haar volgende rol was in “Babette s'en va-t-en Guerre” (Babette gaat
naar de oorlog, 1959). Brigitte werd verliefd op haar tegenspeler, de Franse
acteur Jacques Charrier. Op 18 juni 1959 traden ze in het huwelijk.
Bardot en Charrier
Nicolas
Met Jacques Charrier kreeg Bardot haar eerste en enige kind, Nicolas-Jacques
Charrier, geboren op 11 januari 1960. Haar persoonlijke leven verliep nu
tumultueus. Hun huwelijk kwam veel in de publiciteit en ze werden
voortdurend opgejaagd door paparazzi. Maar er was nog een dieptepunt. Op
haar 26-ste verjaardag, tijdens de productie van de misdaadfilm “La Vérité"
(de waarheid, 1960), deed ze voor de tweede keer in haar leven een
zelfmoordpoging. Ze maakte de film wel af en het werd in dat jaar grootste
kassucces in Frankrijk. De film werd bovendien genomineerd voor een Oscar
voor de beste buitenlandse film.
In haar persoonlijke leven was ze
minder succesvol. Haar huwelijk met Jacques Charrier ging slecht en op 20
november 1962 werd de scheiding uitgesproken. Haar zoon Nicolas werd verder door
de familie van Charrier opgevoed.
Om haar leven weer in het gareel te
krijgen breidde ze haar carrière in de jaren zestig uit naar de zangkunst. In
1960 kwam haar popalbum
"Inside Brigitte Bardot" uit, gevolgd door "Brigitte Bardot Sings" (1963). Ze
werkte op een aantal populaire singles ook samen met de zanger Serge Gainsbourg.
In die tijd had ze ook een verhouding met hem. Ze maakte liedjes zoals "Harley
Davidson", "Je Me Donne A Qui Me Plait" (ik geef me aan wie ik wil), "Bubble
gum" (kauwgom), "Contact", "Je Reviendrais Toujours Vers Toi" (ik kom altijd bij
je terug), "L'Appareil A Sous" (de verkoopautomaat), "La Madrague", "On Déménage"
(men beweegt), "Sidonie", "Tu Veux, Ou Tu Veux Pas ?" (wil je of wil je niet), "Le
Soleil De Ma Vie" (de zon van mijn leven, een cover van
Stevie Wonder's
"You
Are the Sunshine of My Life") en niet te vergeten "Je t'aime … moi
non plus", een duet met Gainsbourg. Na de opname verzocht Brigitte aan Serge
Gainsbourg dringend om dit duet niet uit te brengen en hij voldeed aan haar
verzoek. Het jaar daarop nam hij dit nummer op met het in Engeland geboren model
en actrice Jane Birkin. Het werd in Europa een grote hit. De versie van Bardot
en Gainsbourg werd in 1986 uitgebracht en het werd een populaire download hit in
2006 toen Universal Records een lijst publiceerde van nummers die online gekocht
konden worden, het werd de derde populairste download.
Naast haar zangcarrière ging ze ook
gewoon door met haar acteerwerk. In 1962 kwam het door Vadim geregisseerde “Le
Repos du guerrier” (het staakt het vuren van de soldaat). Ook in 1962 speelde ze
de hoofdrol tegenover Marcello Maistroianni in het ietwat autobiografische “Vie
Privée” (Privéleven).
Brigitte
besefte dat haar hoogtijdagen als seksbom tanende waren. Na “Vie Privée” trad ze
een tijdje buiten de schijnwerpers. Maar in 1963 keerde ze weer terug op het
witte doek met de film “Le Mépris” (de minachting), geregisseerd door Jean-Luc
Godard. De film werd geprezen om de regie, maar kreeg voor de rest gemengde
kritieken. Maar Brigitte ging door en speelde zichzelf in de Amerikaanse film "Dear
Brigitte" (1964), met als tegenspeler James Steward (ze kwam in deze film
overigens maar in één scène voor). In 1965 speelde ze met Jeanne Moreau in "Viva
Maria !" (leve Maria).
Bardot / Sachs
Van 14 juli 1966 tot 1 oktober
1969 was ze getrouwd met de playboy Gunther Sachs. In de jaren zeventig
leefde ze samen met de beeldhouwer Miroslav Brozek. Ze poseerde voor een
aantal van zijn beelden.
Van 1970 tot 1980 was ze Marianne
van Frankrijk, het borstbeeld van de mooiste vrouw van de decade en het
symbool van de vrijheid van de republiek Frankrijk, dat bijvoorbeeld in
stadhuizen is geplaatst.
Marianne
Echte succesvolle films had Brigitte
al een tijd lang niet meer tot ze in 1970 kwam met “L'Ours et la Poupee” (de
beer en de pop). Na de opname in 1974 van de film “L’Histoire très bonne et très
joyeuse de Colinot Trousse-Chemise” (het goede en duidelijke verhaal van Colinot
Trousse-Chemise) maakte Brigitte een einde aan haar acteercarrière.
Toen in 1983 bij haar borstkanker
werd geconstateerd, weigerde ze aanvankelijk behandeling daarvan, omdat ze
geloofde dat het haar lot was. Toen haar vriendin, de Franse actrice Marina
Vlady, dit vernam nam die het vliegtuig naar haar woonplaats Saint Tropez en zij
overtuigde haar ervan dat ze zich moest laten behandelen. En ze overwon haar
ziekte.
Bardot en d'Ormale
Na haar carrière ging ze zich
weiden aan politieke zaken, voornamelijk dierenrechten. In 1986 veilde ze
een aantal van haar persoonlijke bezittingen om de Brigitte Bardot Stichting
op te richten. Dit is een organisatie die zich bezighoudt met het welzijn en
de bescherming van dieren. Brigitte heeft een militante houding voor wat
betreft dierenrechten.
Op 16 augustus 1992 trouwde ze
met Bernard d'Ormale, een rijke industrieel. Hij was adviseur van Jean-Marie
Le Pen van de ultrarechtse politieke partij Front National. Met hem is ze
nog altijd getrouwd.
Haar uitgesproken politieke
standpunten en haar persoonlijke visie op de samenleving leidden vaak tot
negatieve aandacht. Ze werd vier keer veroordeeld voor "het aanzetten tot
rassenhaat" in een aantal interviews en publicaties. In 1998 zorgde een
opmerking in haar boek "Le Carré de Pluton" (de rechthoek van Pluto), over het
groeiende aantal moslims in Frankrijk ervoor dat ze een boete van 30.000 Franse
franks kreeg opgelegd. In 2004 kreeg ze een boete van 5.000 euro voor een
gelijksoortige anti-moslim opmerking. Vier jaar later werd ze weer veroordeeld
voor aanzetten tot rassenhaat toen ze zich uitsprak tegen het ritueel slachten
door moslims van dieren, vooral schapen. In de loop der jaren kreeg ze ook veel
negatieve publiciteit voor haar negatieve opmerkingen over homo's en (raciaal)
gemengde huwlijken.
In 1993 schreef ze een brief naar
paus Johannes Paulus II met het verzoek om geld naar Afrika te sturen voor de
uitgehongerde dieren en ze was woedend toen hij terugschreef dat zij geld moest
sturen om voor de mensen te zorgen en dat die dan op hun beurt wel voor de
dieren zouden zorgen. In datzelfde jaar stuurde ze een brief naar Boris Yeltsin
over wat zij noemde de massamoord op zeehonden pups in Noord Rusland.
Brigitte
Bardot is nu een wat verzuurde oude vrouw geworden. Maar eens was ze de grote BB
(in haar jeugd werd ze Bri Bri genoemd). Zij was het die indertijd het dragen
van een bikini populair maakte, tot groot genoegen van de vele fotografen die
plaatjes van haar maakten. Ze werd soms ook gezien in een monokini (bikini
zonder bovenstuk). Dat kon er in Frankrijk wel mee door, maar in het preutse
Amerika was dat een schande.
En ja, zongen de jongens in die tijd
niet "Brigitte Bardot, Bardot, die heeft ze niet zo maar ZO !" En dat sloeg niet
op de lengte van haar voeten !
Kijk en luister naar Brigitte Bardot
(TIP: mocht uw internetverbinding niet snel genoeg zijn, klik dan links onder op
II)
(er ontstaat dan een driehoekje met de punt naar rechts)
(laat u het filmpje downloaden en klik dan op het driehoekje)
(klik op de vier pijltjes rechts onderaan voor volledig scherm)
