       |
|
|
|
(klik op de afbeeldingen om ze te vergroten)
Dusty Springfield werd op 16 april 1939 als Mary Isabel Catherine Bernadette O'Brien geboren in Hampstead, een buitenwijk van Londen. Haar ouders waren van Ierse afkomst. Haar vader, een belastingconsulent, bracht haar in contact met de muziek, van klassiek tot Jazz en Rythm and Blues. Zelf bewonderde ze vooral Peggy Lee, maar ook anderen zoals Jelly Roll Morton en Ella Fitzgerald en haar eigen broer Dion O'Brien (later had hij de artiestennaam Tom Springfield).
Na haar Middelbare School ging ze werken als verkoopster. Daarnaast trad ze als zangeresje op in kleine Londense horecagelegenheden met Folk en Latijns Amerikaanse liedjes. Haar zangcarrière kwam echter maar niet van de grond, totdat ze in 1958 een krantenadvertentie zag waarin 'The Lana Sisters', die in die tijd een gevestigde zusjesgroep waren, op zoek waren naar een nieuw groepslid. Ze werd aangenomen en door het optreden met 'The Lana Sisters' deed ze de broodnodige toneel- en televisie-ervaring op. Omdat ze zich toch niet echt thuis voelde in de groep stapte ze in een nieuwe groep. Samen met haar broer en Tim Field richtten ze de groep 'The Springfields' op en alle drie veranderden hun achternaam in Springfield (de naam Springfields werd gekozen tijdens een repetitie in de lente (spring) in de velden (fields) van Somerset). Mary nam de artiestennaam Dusty Springfield aan. Toen ze nog maar klein was kreeg ze de bijnaam 'Dusty' (stoffig) omdat ze zich als een jongetje gedroeg in die tijd en ze graag voetbal speelde met de jongens op straat.
De groep had een serie hits, zoals "Breakaway", "Bambino" en "Say I Won't Be There" en werd daarmee een van de best verkopende groepen in Engeland. Nadat 'The Springfields' in 1962 een tophit hadden in de Verenigde Staten met het nummer "Silver Threads and Golden Needles" reisde de groep naar Nashville in Amerika om daar platen op te nemen. Daar raakte de muziek van de nieuwe Amerikaanse meidengroepen en de sound van het Motown label haar zo erg dat ze in 1963 'The Springfields' verliet, die toen op het hoogtepunt van hun roem waren, om een solocarrière te beginnen. Met haar eerste single "I Only Want To Be With You" had ze gelijk een enorme hit. Het nummer was ook de eerste plaat die gespeeld werd in het legendarische muziekprogramma van de BBC, 'Top of the Pops'. Haar grootste hit in Amerika was "Wishin' and Hopin' ", was de eerste van een reeks hitnummers voor haar van de hand van liedjesschrijvers Burt Bacharach en Hal David. Ze nam vervolgens een aantal Bacharach/Davis klassiekers op "Anyone Who Had a Heart" en "I Just Don't Know What to Do with Myself". Andere nummers waarmee ze hoog scoorde zijn onder andere: "Stay Awhile"en "All Cried Out"". Tegen het eind van 1964 was Dusty een van de grootste soloartiesten van de Britse popmuziek. Ze won in dat jaar de eerste van de vier titels 'Beste Vrouwelijke Vocalist' bij het Britse popblad New Musical Express. In 1964 maakte ze ook politieke furore toen ze Zuid Afrika werd uitgezet omdat ze weigerde om voor een naar ras gescheiden publiek op te treden. Toen ze in 1965 terugkeerde naar Engeland was ze gastvrouw bij de televisie special 'The Sound of Motown', een show die geprezen werd omdat die het geluid van het jonge Amerika liet horen aan de jeugd in Engeland en waaruit hits kwamen als "Losing You", "Your Hurtin' Kinda Love" en "In the Middle of Nowhere".
In 1968 begon haar commerciële succes af te nemen omdat zangeressen in die tijd niet meer zo gewild waren. Daarom tekende Dusty bij het Amerikaanse label Atlantic. Ze reisde naar Memphis om daar een nieuw album op te nemen. Het album "Dusty in Memphis" werd begin 1969 uitgebracht. Het was een meesterwerkje, een perfecte combinatie van Pop en Soul, verbazingwekkend door de emotionele complexiteit en aardse schoonheid.
Het volgende project "Longings" werd stopgezet voordat het afgemaakt was. Afgezien van een optreden als achtergrondzangeres bij het album "Together" van Anne Murray had ze midden jaren zeventig geen optredens of platenopnames meer. Ze streed in die tijd tegen haar alcohol en drugs probleem. Ze werd verschillende keren in het ziekenhuis opgenomen wegens zelfverminking (ze sneed zichzelf) en ze was manisch depressief. In 1974 werd het nummer "Summer is over" uit 1964 alsnog een klein hitje in Nederland omdat Radio Veronica het veel draaide bij de acties voor het behoud van deze zeezender. In 1978 kwam ze weer tevoorschijn met het album "It Begins Again", een jaar later gevolgd door "Living Without Your Love". Beide albums trokken maar weinig aandacht. Wel had ze in 1978 nog een klein hitje in Engeland met "Baby Blue".
In deze periode besloot Dusty ook om weer in Engeland te gaan wonen. Eerst woonde ze een tijdje in Nederland om ervoor te zorgen dat haar geliefde katten (ze was een enorme kattenliefhebster) aan de strenge Britse quarantaine regels konden ontsnappen. Maar al snel verhuisde ze (met haar katten) naar Engeland.
De opvolger van "Reputation"
volgde in 1995, het album "A Very Fine Love", met Country-achtige nummers die
werden opgenomen in Nashville. Gedurende de opnames voor dit album werd bij haar
borstkanker geconstateerd. Na maanden van bestralingen dacht men dat
Over haar seksuele geaardheid deden verschillende verhalen de ronde. In het openbaar had ze nooit een relatie. Daarom ging het verhaal dat ze lesbisch of biseksueel was. Zelf zei ze dat ze biseksueel was. In de homogemeenschap was het algemeen bekend dat de ze verschillende relaties met vrouwen in Amerika en Canada. Dusty stond bekend als iemand waar lastig mee te werken was. Een van haar goede eigenschappen tijdens haar carrière was dat ze in staat bleek om die nummers uit te kiezen die goed bij de kwaliteit van haar stem pasten. Maar haar soms lange aarzeling over een nummer, het feit dat ze erop stond dat de platen in Memphis geproduceerd werden, terwijl de zangopnames in New York plaatsvonden en haar woede-uitvallen droegen hun steentje bij aan haar reputatie. In de loop der tijd bleek echter dat dit alles voortkwam uit haar grote onzekerheid, dat ze zich geïntimideerd voelde door het feit dat ze in dezelfde studio opnam als haar idool Aretha Franklin en andere grote zangers en zangeressen en haar continue streven naar perfectie. Onder invloed van de Amerikaanse popmuziek ontwikkelde ze een bijzonder 'witte Soul' geluid. Het bezorgde haar de bijnamen 'Witte negerin' en 'Witte koningin van de Soul'. De meeste commentaren op het geluid van haar stem benadrukken de adembenemende sensualiteit daarvan. Een ander belangrijk onderwerp van haar liedjes was het gevoel iemand te verliezen en hartzeer. Ze zong een breed scala aan stijlen, Pop, Soul, Folk, Latijns Amerikaans en Rock and Roll. Kijk en luister naar Dusty Springfield (TIP: mocht uw internetverbinding niet snel genoeg zijn, klik dan links onder op II) (er ontstaat dan een driehoekje met de punt naar rechts) (laat u het filmpje downloaden en klik dan op het driehoekje)
Silver Threads and Golden Needles (The Springfields)
I Just Don't Know What to Do with Myself
You Don't Have to Say You Love Me
Sometimes in Your Eyes (met Richard Carpenter)
What Have I Done to Deserve This Geraadpleegde bronnen o.a.: DustySpringfield.com IMDb Last FM NME Sing 365 Wikipedia
|
|
