       |
|
|
|
(klik op de afbeeldingen om ze te vergroten)
Mahalia Jackson werd als Mahala Jackson op 26 oktober 1911 geboren in de armste wijk (Carrollton) van New Orleans (Louisiana). Zij was het derde kind van John A. Jackson en Charity Clark. Haar vader had, zoals zoveel zwarte mannen in het zuiden waar strikte rassenscheiding heerste, verschillende baantjes. Hij was havenarbeider, kapper en predikant in een kleine Baptistische kerk. Haar moeder, een toegewijd lid van deze kerk, was dienstmeid en wasvrouw en ze zorgde voor de zes kinderen en het huis. De familie was erg arm en woonde in een hut die gelegen was tussen de spoorbaan en de dijk van de Mississippi rivier. Het huis had een waterpomp waarvan het water zo smerig was dat het gefilterd moest worden met maïsmeel. De kachel werd gestookt met wrakhout en planken van oude schepen die aan kwamen drijven. Al op haar vierde jaar zong Mahala (die door iedereen toen Halie genoemd werd) al in het kinderkoor van de Plymouth Rock Baptist Church in New Orleans. Een paar jaar later was ze een prominent lid van Mt. Moriah Baptist's junior koor. Toen Mahala vijf jaar oud was overleed haar moeder en werd de zorg voor de kinderen toevertrouwd aan een tante die bij hun inwoonde. Hoewel ze in de bakermat van de jazz, New Orleans, woonde werd haar muzikale smaak meer beïnvloed door de muziek die in de nabijgelegen kerk gespeeld werd, het type gospelmuziek met drums en piano. Verder hield ze in die tijd ook erg van de blues. Na acht jaar op school gezeten te hebben verliet ze deze om haar familie te helpen om geld te verdienen. Toen ze midden in haar tienertijd was had haar stem zich al volledig gevormd. Ze had een contralto stem (lage alt stem). Ze gebruikte een combinatie van volle keelklanken en stuwend ritme, zoals dat in de kerk gebruikelijk was, en de toonbuigingen van de blues.
Ze trad ook toe tot de groep de Johnson Brothers, bestaande uit drie zonen van de dominee van de kerk. Hoewel ook andere kleine groepen eerder gospel platen opnamen waren de Johnson Brothers wellicht de eerste goed georganiseerde gospel groep. Ze waren de eerste groep die professioneel optrad in de kerken van Chicago en omgeving. Ze produceerden zelfs een serie muzikale drama's waarin Mahala een leidende rol speelde. In 1931 namen de Johnson Brothers de plaat "You Better Run, Run, Run" op en in die tijd voegde Mahala ook een "i" aan haar voornaam toe en werd haar voornaam Mahalia in plaats van Mahala.
Nadat de Johnson Brothers midden jaren dertig elk hun eigen weg insloegen begon Mahalia aan een solocarrière, begeleid door de pianiste Evelyn Gay (zelf zou ze later een eigen gospel groep hebben 'The Gay Sisters). Door de week volgde Mahalia een opleiding voor schoonheidsspecialiste en al snel opende ze haar eigen schoonheidssalon. In 1936 trouwde ze met de tien jaar oudere Isaac (Ike) Lanes Grey Hockenhull die was afgestudeerd aan de Fisk Universiteit van Nashville (Tennessee) en de universiteit van Tuskegee (plaats in Alabama). Haar hele leven weigerde ze om wereldlijke liederen te zingen, hoewel ze daar regelmatig flink wat geld voor aangeboden kreeg. In 1941 ging ze van Ike af omdat hij voortdurend druk op haar uitoefende om wereldse muziek te zingen en daar grof geld mee te verdienen voor zijn gokverslaving bij de paardenrennen die veel geld opslokte. De officiële scheiding vond in 1964 plaats. Op 2 juli 1964 trouwde ze met musicus Sigmund Galloway.
Haar reputatie groeide in het midden
westen van Amerika en in 1937 maakte ze haar eerste plaat voor Decca Records. Ze
was de
Mahalia ging weer overal optreden. Ze kocht een Cadillac die groot genoeg was om in te slapen als ze ergens optrad waar de hotels zwarte mensen weigerden. Ze sloeg ook een behoorlijke hoeveelheid voedsel in de auto op omdat ze niet in restaurants wilde eten die alleen voor zwarten waren.
Haar succes werd zo groot dat ze in 1954 haar eigen radioprogramma kreeg bij CBS, het eerste programma in zijn soort waarbij de gewijde gospel stijl over heel Amerika werd uitgezonden. Ze omringde zich daarvoor met een keur aan artiesten. Zo zong ze regelmatig close harmony met een kwartet bestaande uit witte zangers en dat was erg populair bij witte mensen, waardoor ze een door blank en zwart gewaardeerde ster werd. In 1954 tekende ze weer een contract bij Colombia en scoorde ze in Amerika een top 40 hit met "Rusty Old Halo". Twee jaar later maakte ze haar debuut in de beroemde Ed Sullivan Show. Maar met het succes kwam de onvermijdelijke tegenwind. Puristen keurden het af dat haar muziek meer in de richting ging van pop vriendelijke producties. En naarmate haar populariteit toenam nam ook de prijs die ze vroeg voor optredens toe, zo zeer zelfs dat eind jaren vijftig haast geen enkele zwarte kerk haar optreden nog kon betalen. In 1958 trad ze met groot succes op op het 'Newport Jazz Festival'. Met haar platen kwam ze steeds verder af te staan van haar oorspronkelijke publiek. Toen een LP met Percy Faith een groot succes was stond Colombia erop dat ze meer platen met orkesten en koren maakte. Ze nam zelfs een uitvoering van "Guardian Angels" op met als achtergrondzanger de komiek Harpo Marx. In 1958 verscheen ze in de film "St. Louis Blues. Ze speelde ook in de films "Imitation Of Life" (1959), "The best Man" (1964) en "I Remember Chicago".
In 1961 zong ze bij de inauguratie
van John F. Kennedy. In de jaren zestig was Mahalia een vertrouweling en
aanhanger van Dr. Martin Luther King. Eind jaren vijftig en in de jaren zestig
besteedde ze veel tijd aan de beweging voor burgerrechten in Amerika. Hoewel ze
zelf was opgegroeid in Water Street in New Orleans, waar zwarte en witte
families vreedzaam samenleefden, was ze zich bewust van het
In 1967 had ze een nogal nare en publiekelijk besproken echtscheiding van Sigmund Galloway (het schijnt overigens dat ze zich voor haar dood nog verzoend hebben). Ze kreeg een aantal hartaanvallen en verloor ze zo'n vijftig kilo aan gewicht. In de laatste jaren van haar leven heroverde ze veel van haar vroegere roem. In 1971 gaf ze, wat achteraf gezien haar laatste concert zou zijn, in München (Duitsland). Bij dat concert stortte ze in elkaar. Ze overleed op 27 januari 1972 in Chicago aan een hartaanval. Ze werd slechts 60 jaar oud. Haar nagedachtenis werd in twee steden geëerd, Chicago en New Orleans. In Chicago passeerden meer dan 50.000 mensen haar kist om haar de laatste eer te bewijzen en meer dan 6.000 mensen woonden de afscheidsdienst bij. Dominee Leon Jenkins, de burgemeester van Chicago en Coretta Scott King (echtgenote van Martin Luther King) prezen haar als een vriendin die trots, zwart en mooi was. Zangeres Aretha Franklin zong het lied "Precious Lord Take My Hand".
Ze heeft sinds 1988 een ster in de Hollywood Walk of Fame voor haar platenopnames. Ze won verschillende Grammies (Amerikaanse muziekprijs): In 1961 kreeg ze een Grammy in de categorie 'Beste gospel of andere religieuze platenopnames' voor "Every Time I Feel The Spirit". In 1962 kreeg ze er een in dezelfde categorie voor "Great Songs Of Love And Faith" In 1963 in de categorie 'Beste gospel of andere religieuze platenopnames, Musical' voor "Make A Joyful Noise Unto The Lord". In 1969 in de categorie 'Beste Soul Gospel uitvoering' voor "Guide Me, O Thou Great Jehovah". In 1972 voor haar hele oeuvre en in 1976 in de categorie 'Beste Soul Gospel uitvoering' voor "How I Got Over". Kijk en luister naar Mahalia Jackson (TIP: mocht uw internetverbinding niet snel genoeg zijn, klik dan links onder op II) (er ontstaat dan een driehoekje met de punt naar rechts) (laat u het filmpje downloaden en klik dan op het driehoekje)
I Been 'Buked And I Been Scorned
Precious Lord (met Louis Armstrong)
Geraadpleegde bronnen o.a.: Absolute Facts Answers Biography.com IMDb Wikipedia Women in History
|
|
