Cilla Black werd
als Priscilla Veronica White op 27 mei 1943 geboren in Liverpool. Ze had een
protestantse vader en een katholieke moeder. Zij en haar drie broers groeiden op
in een van de ruigste wijken van Liverpool. Het gezin was erg muzikaal en haar
familie stimuleerde haar om haar aangeboren zangtalent verder te ontwikkelen
door haar vaak te vragen om voor hen op te treden.
Podium Cavern club
Na haar
schooltijd ging ze werken als typiste. Aan het eind van haar tienertijd was ze
vastbesloten om niet een gewoon kantoormeisje te blijven, maar om beroemd te
worden. Ze wilde meer van het leven en ze was veel te vinden in de trendy Cavern
club, waar ze een baantje had als garderobejuffrouw. Het was een perfecte plaats
om je tussen de opkomende sterren uit die tijd te begeven. Zo kon ze hen laten
horen hoe ze kon zingen en ze probeerde om met hen samen op te treden. In zo'n
ander toevluchtsoord voor de trendy mensen uit die tijd, Zodiac, serveerde ze
koffie. Daar ontmoette ze voor het eerst haar toekomstige man, de Britse
liedjesschrijver Bobby Willis.
Door de steun van haar vrienden werd ze al
snel een kleine beroemdheid in de buurt waar ze woonde. Ze trad op met toekomstige
beroemdheden die de grondleggers waren van de Mersey Sound, zoals The Beatles,
Gerry and the Pacemakers en Rory Storm and the Hurricanes.
Door een toeval
kreeg Prisccilla, die door haar vrienden altijd Cilla genoemd werd, een nieuwe
artiestennaam. De muziekkrant Mersey Beat maakte een fout en schreef over Cilla
Black in plaats van Cilla White. Dat vond ze een betere artiestennaam en dus
gebruikte ze die naam voortaan bij haar optreden.
Het duurde niet
lang voor ze onder de aandacht kwam van Brian Epstein, een locale talentenscout
en manager van The Beatles. Ze werd aan Epstein voorgesteld door niemand minder
dan John Lennon die aan Epstein vroeg om haar uit te nodigen voor een auditie.
Door een combinatie van nerveusiteit omdat The Beatles achter haar stonden en
het feit dat The Beatles (omdat ze niet gerepeteerd hadden) inzetten in een
toonhoogte die zij zelf altijd gebruikten maar die voor Cilla ongeschikt was,
werd de auditie een flop. Maar later zag Epstein haar in de jazzy Blue Angel
Club optreden met het nummer "Bye, Bye Blackbird". Dit overtuigde Brian Epstein
wel en op 6 september 1963 ondertekende zij een contract waarmee Epstein haar
manager werd. Zij werd zijn enige vrouwelijke vocaliste.
Brian Epstein
Cilla en Epstein
hadden al gelijk een goede band. Vanaf het moment dat hij haar onder zijn hoede
kreeg koesterde hij de gedachte dat hij een nieuwe Judy Garland van haar kon
maken. Zijn vertrouwen, gecombineerd met het talent dat Cilla had, zorgden
ervoor dat ze de befaamde producer van onder andere The Beatles en Shirley
Bassey, George Martin, er eenvoudig van konden overtuigen om een contract met
haar af te sluiten voor het label Parlophone Records (een dochtermaatschappij
van EMI).
Niet lang daarna
maakte ze haar eerste plaat met een nummer geschreven door John Lennon en Paul
McCartney, "Love of the Loved". Lennon en McCartney zouden in de toekomst nog
veelnummers voor haar schrijven. Ze had het nummer vaker gehoord bij de
optredens van The Beatles in de Cavern club. De plaat, haar debuutplaat dus,
werd op 27 september 1963 uitgebracht. Het was maar een matig succes in de
Engelse hitlijst.
George Martin
Maar haar tweede
plaat werd wel een succes. Epstein had het nummer ontdekt tijdens een reis door
de Verenigde Staten. "Anyone Who Had a Heart" was een nummer van Burt Bacharach
dat in de Verenigde Staten een grote hit was van Dionne Warwick. Cilla volgde de
Amerikaanse top 100 nauwgezet en daardoor kende ze het nummer dus al voordat
Epstein haar suggereerde om dit nummer op te nemen. Begin 1964 bracht ze de
plaat uit en het werd haar eerste nummer 1 hit in Engeland.
Haar producer
George Martin had de rechten verworven voor de perfecte opvolger, een Italiaanse
ballade "Il Mio Mondo", dat werd vertaald in "You're My World". Met dit nummer
brak ze ook door in de Verenigde Staten en de rest van de wereld. Ze trad als
gevolg van dit succes over de wereld op met honderden uitverkochte concerten in
de periode dat de bij EMI onder contract stond (1963-1978).
Gedurende
verschillende jaren had ze veel succes met liedjes die geschreven waren door
haar vriend Paul McCartney. In 1964 maakte
ze ook nog een uitstapje naar de film
met haar rol in "Ferry Cross the Mersey". De verhouding tussen Cilla en Brian
Epstein was in 1966 een beetje bekoeld omdat ze vond dat hij niet genoeg
aandacht aan haar besteedde en hij daarnaast publiekelijk bekend had dat hij LSD
gebruikte. Ze wilde overstappen naar een andere manager, Robert Stigwood.
Voordat ze dat gedaan had overleed Epstein op 27 augustus 1967 aan een overdosis
drugs. Na zijn dood en haar optreden in de totaal geflopte film "Work is a
Four-Letter Word" ging het slechter met haar carrière. Haar laatste hit had ze
in 1969 met het nummer "Surround Yourself with Sorrow".
In augustus
1967, slechts een paar dagen voor zijn dood, had Epstein er echter voor gezorgd
dat ze een overstap kon maken naar televisie. Dat bleek een slimme zet. Met haar
eigen show voor BBC televisie trok ze geregeld meer dan 20 miljoen kijkers. Haar
populariteit op de Engelse televisie heeft tientallen jaren geduurd. Ze kreeg er
een reeks van onderscheidingen voor.
Huwelijk
In 1969 trouwde
ze met Bobby Willis, die intussen ook haar manager geworden was. Ze kregen vier
kinderen: Robert (geboren in 1970), Ben (geboren in 1973), Ellen (geboren in
1975, te vroeg geboren en al na twee uur overleden) en Jack (geboren in 1980).
Met Bobby was ze 30 jaar getrouwd tot aan zijn dood op 23 oktober 1999. Bobby
was toen nog maar 57 jaar oud en hij stierf aan de gevolgen van longkanker.
Cilla en Robert
In 1996 werd ze
door Koningein Elizabeth II benoemd tot Officer of the order of the British
Empire (OBE).
Na de dood van
Bobby werd hun zoon Robert haar manager. Op de televisie had ze succesvolle
programma's als Surprise !
Surprise ! en Blind Date.
Op
4 januari 2003 kondigde ze in een live uitzending van Blind Date aan dat ze na
18 jaar stopte met de presentatie van dit programma. De producers van het
programma waren van deze beslissing niet tevoren in kennis gesteld. Ze tekende
een nieuw platencontract bij haar oude platenlabel EMI Records en ze ging werken
aan een reeks nieuwe opnames voor een verzamelalbum. Ze wilde dat het publiek
haar ook zou herinneren als zangeres. Dat jaar werd ze 60 jaar en zat ze 40 jaar
in de showbusiness. Het verzamelalbum met 80 nummers "The Best of 1963-78" kwam
dat jaar uit en tevens verscheen aan het eind van dat jaar haar biografie ""What's
It All About". Het boek werd een bestseller.
Kijk en luister naar Cilla Black
(TIP: mocht uw internetverbinding niet snel genoeg zijn, klik dan links onder op
II)
(er ontstaat dan een driehoekje met de punt naar rechts)
(laat u het filmpje downloaden en klik dan op het driehoekje)