       |
|
|
|
(klik
op de afbeeldingen om ze te vergroten) Louis Daniel
Armstrong werd op 4 augustus 1901
geboren in New Orleans (Louisiana). Dat is overigens pas na zijn dood bekend
geworden. Zelf heeft hij zijn hele leven gezegd dat hij geboren was op 4 juli
1900. Of hij zijn echte geboortedag niet meer wist is niet bekend. Maar wellicht
vond hij het zelf een mooie datum omdat 4 juli "Independence Day" is
in de Verenigde Staten. Jaren na zijn dood ontdekte de muziekhistoricus Tad
Jones de werkelijke geboortedatum in de dooparchieven van de Rooms Katholieke
Kerk in New Orleans waar zijn grootmoeder hem had laten dopen. Hij groeide op in
een arme en ruige buurt van New Orleans. Ook zijn familie was arm en de kleine
Louis moest al vroeg werken om wat extra geld voor zijn jongere zuster Beatrice
en zijn moeder Mary-An te verdienen. Toen hij nog klein was had zijn vader
William Armstrong het gezin in de steek gelaten. En de jonge Louis nam alle werk
aan dat hij maar kon krijgen. Hij werkte onder andere op de vuilniswagen en
maakte voor een klein bedrag graven schoon. En 's avonds zong hij op straat om
nog iets extra's te verdienen. Toen hij 13 jaar was vierde hij nieuwjaar door op
straat een pistool met losse flodders af te vuren dat van de toenmalige vriend
van zijn moeder was. Omdat hij ook al eerder een aantal keren met de politie in
aanraking gekomen was stuurde de jeugdrechter hem nu voor straf voor 18 maanden
naar het "Colored Waifs Home for Boys" (vrij vertaald: het tehuis voor
verwaarloosde gekleurde jongens). Hij ging spelen in het fanfarekorps van de
instelling en leerde er kornet spelen. Toen hij
vrijgelaten was werkte hij als krantenverkoper, hielp hij bij het lossen van
schepen en verkocht hij steenkool vanaf een kar. Louis had zelf geen instrument
maar ging luisteren naar de bands in de clubs, zoals de "Funky Butt
Hall". Zijn favoriete muzikant was "King" Joe Oliver van de Kid
Ory band. De oudere man gedroeg zich als een vader voor Louis en gaf hem zijn
eerste kornet en lessen hoe hij het instrument moest bespelen. Vanaf 1917
speelde hij met mee met een bandje in kroegjes in de wijk Storyville van New
Orleans. Louis hield al op
jonge leeftijd van lekker eten en mooie vrouwen. Op 19 maart 1918, hij was toen
nog maar 16 jaar oud, trouwde hij
voor de eerste keer met de prostituee Daisy Parker. In datzelfde jaar verhuisde
Joe Oliver naar Chicago en Louis nam zijn plaats in bij de Kid Ory band. In 1919 verliet
hij New Orleans voor de eerste keer om te gaan spelen in de band van Fate
Marable in St, Louis. De band speelde op rivierboten die over de Mississippi
voeren. In 1921 keerde hij weer terug naar New Orleans om daar te gaan spelen
voor de band van Zutty Singleton. Daarnaast speelde hij bij optochten in het
fanfarekorps de Allen Brass Band, in de muziektent met Papa Celestin's Tuxedo
Orchestra en in de Silver Leaf Band. In 1922 kreeg hij
vanuit Chicago een telegram van zijn mentor Joe Oliver, waarin hij hem vroeg om
te komen spelen voor zijn Creole Jazz Band als tweede kornettist. Hiermee kwam
een droom uit voor Louis en zijn spel zorgde ervoor dat hij een sensatie werd
onder de musici in Chicago. De muziekstijl die ze meenamen uit New Orleans
veroverde in rap tempo de hele stad en al snel kwamen ook ander bands vanuit New
Orleans naar Chicago. Bij de band
ontmoette hij Lillian Hardin, de pianiste van het orkest. Zij schreef ook de
muziekarrangementen voor de band. Op 18 december 1923 scheidde hij van Daisy
Parker en op 5 februari 1924 trad hij met Lillian Hardin in het huwelijk.
Lillian was een intelligente en ambitieuze vrouw die vond dat Louis zichzelf
tekort deed als hij bij Oliver bleef spelen. Eind 1924 dwong ze hem tegen zijn
zin om de band te verlaten. Hij speelde nog korte tijd voor de Harmony
Syncopators en vertrok toen naar New York om te gaan spelen bij het Fletcher
Henderson's Orchestra. Hij stapte toen over van kornet op trompet omdat dat
beter klonk in de kopersectie van het orkest. Daar
bleef hij 13 maanden en in die tijd nam hij met het orkest tientallen platen op. In 1925 keerde
hij terug naar Chicago om daar te gaan spelen voor het orkest van zijn vrouw,
Erskine Toen hij
beroemder werd met zijn spel begon hij ook te zingen met zijn rauwe stem. Hij
beheerste als geen ander de "scat". Dat is het zingen van woorden
zonder betekenis, zoals Doohdah of Doo-wee maar ook het aanpassen van een
liedtekst om dit beter bij de uitvoering te laten klinken. In 1926 maakte hij
een "scat" versie van het nummer "Heebie Jeebies". Tijdens
de opname van het nummer "I'm A Ding Dong Daddy From Dumas" in 1931
zong hij luidkeels "I done forgot the words" (ik ben de woorden
vergeten). Het werden hits en het zingen van "scat" werd een
belangrijk deel van zijn optreden. Tot 1929 bleef
Armstrong optreden met het Carrol Dickenson's Orchestra. In dezelfde gelegenheid
trad hij ook op met zijn eigen band Louis Armstrong and his Stompers. De
volgende twee jaar speelde hij bij Carrol Dickerson's Savoy Orchestra en bij
Clarence Jones' Orchestra in Chicago. In 1929 was Louis een grote ster. Hij
maakte tournees met de show "Hot Chocolates" en trad af en toe op met
het Louis Russel Orchestra. In 1930 verhuisde
Armstrong naar Los Angeles waar hij aan de leiding stond van de band Louis
Armstrong and the Sebastian New
Cotton Club Orchestra. In 1931 keerde hij weer terug naar Chicago en formeerde
hij weer een eigen band waar hij mee op tournee kon gaan. In juni van dat jaar
keerde hij voor het eerst sinds zijn vertrek in 1922 terug naar New Orleans om
daar te spelen met King Oliver's Creole Jazz band. Hij werd begroet als een held
maar racisme bedierf zijn terugkeer doordat een blanke radio-omroeper zijn naam
niet wenste te noemen en een gratis concert dat hij wilde geven voor de
Afro-Amerikaanse mensen van de stad op het laatst werd afgezegd. In augustus
1931 scheidde hij ook van zijn vrouw Lilly Hardin. In 1932 keerde
hij weer terug naar Californië voordat hij voor een tournee naar Europa
vertrok. De Europese tournee werd een groot succes. Hij kreeg een uitnodiging om
op te treden voor de koninklijke familie in Engeland. Voor zijn optreden was hem
verteld dat hij zich niet rechtstreeks mocht richten tot de koninklijke familie.
Maar bij zijn aankondiging van het nummer "." I'll Be Glad When You're
Dead, You Rascal You", was hij dat even vergeten en richtte hij zich toch
tot koning George V met de woorden: "This one's for you, Rex".
De daaropvolgende
drie jaar was Armstrong bijna constant onderweg. Hij toerde kriskras door de
Verenigde Staten en ging weer naar Europa om daar te spelen in Denemarken,
Zweden, Noorwegen, Nederland en Engeland. In 1935 keerde
hij weer terug naar de Verenigde Staten en huurde hij Joe Glaser in als zijn
manager. Hij kende Glaser uit de tijd dat hij in de twintiger jaren de baas was
van het Sunset Café, toen hij daar indertijd optrad met het Carrol Dickenson's
Orchestra. Naar men beweerde was Glaser lid van de maffia van Al Capone. Maar
hij bewees dat hij een goede manager en vriend was voor Louis. Hij bleef de
manager van Armstrong tot aan de dood van Louis. Glaser zorgde voor alles zodat
Louis zich kon concentreren op het maken van muziek. Hij huurde het Luis Russell
Orchestra als achtergrondorkest voor Louis. Voor Armstrong gaf dit een gevoel
van thuis omdat de meeste musici afkomstig waren uit New Orleans en velen hadden
ook gespeeld voor "King" Oliver. De band kreeg een nieuwe naam Louis
Armstrong and his Orchestra. De volgende tien jaar toerden ze constant rond en
zo werd Armstrong een van de beroemdste mannen van de Verenigde Staten. In 1938 trouwde
Armstrong met zijn derde vrouw, Alpha Smith. Doordat Louis veel op tournee was
stond het huwelijk onder grote druk. In 1942 gingen ze uit elkaar. In oktober
1942 trouwde hij met Lucille Wilson. Ze bleven tot aan zijn dood bij elkaar.
Vanaf 1943 woonden ze in Queens bij New York Louis Armstrong
and his Orchestra bleven platen uitbrengen, maar in de jaren veertig begon de
smaak van het publiek te veranderen van swing en big band Jazz naar Dixieland
Jazz en Be Bop. Louis Armstrong and his Orchestra konden steeds minder optreden
en de platenverkoop daalde ook. Critici vonden Louis Armstrong te commercieel
geworden. Dus ontsloeg Glaser in 1947 het hele orkest en verving ze door een
kleine groep, die een van de populairste bands uit de Jazzhistorie zou worden.
De groep heette de Louis Armstrong Allstars. De volgende twintig jaar toerden ze
door de Verenigde Staten, Afrika, Azië, Europa en Zuid Amerika. Door zijn
wereldtournees kreeg hij nog een bijnaam "Ambassadeur Satch". Internationaal
had hij succes met nummers als "Stardust",
"When the Saints Go Marchin' In", "Dream a Little Dream of
Me", "Ain't Misbehavin'", en "Stompin' at the Savoy". Hij
trad op in meer dan 30 films. In 1959 scoorde
Louis een hit met het nummer "Uncle Satchmo's Lullaby" en in 1963 een
grote hit met zijn versie van het nummer "Hello Dolly". Hiermee
verdreef hij in de hitparades zelfs The Beatles van de eerste plaats. Ook in
1968 had hij nog een nummer één hit met het nummer "What A Wonderful
World". In 1987 kreeg dit
nummer opnieuw de aandacht toen het werd gebruikt als titelsong van de film
"Goodmorning Vietnam". Zijn gezondheid
begon hem de laatste jaren van zijn leven in de steek te laten en hij werd
verschillende keren in het ziekenhuis opgenomen, maar hij bleef optreden. Op 6 juli 1971
overleed hij in zijn slaap in zijn huis in Queens (New York). Hij werd 69 jaar
oud. Hij ligt begraven op het Flushing Cemetery in Queens. Armstrong was een
vrijgevige man die volgens velen net zoveel geld weggaf als hij voor zichzelf
hield. Hij was erg bezorgd over zijn gezondheid en zijn lichaamsfuncties. Toch
leefde hij ongezond. Hij at er maar op los en dacht dat het allemaal wel kon als
je jezelf daarna purgeerde. Hij maakte veelvuldig gebruik van laxerende middelen
om zijn gewicht onder controle te houden. Hij propageerde deze manier van
gewichtscontrole zowel bij persoonlijke
vrienden als in zijn dieetplan dat gepubliceerd werd onder de titel "Lose
Weight the Satchmo Way". In zijn jonge jaren gebruikte hij het middel
"Pluto Water", later werd hij wild enthousiast over het kruidenmiddel
Swiss Kriss. Het is zeer waarschijnlijk dat zijn leefstijl heeft bijgedragen aan
zijn gezondheidsproblemen in de laatste jaren van zijn leven. Hoewel hij zelf
wel rassendiscriminatie aan den lijve had ondervonden maakte hij daarover zelden
opmerkingen in het openbaar. Dat werd hem wel door anderen verweten. Hij wilde
liever niet zijn politieke gevoelens vermengen met zij rol als entertainer. Maar
achter de schermen ondersteunde hij financieel Martin Luther King en andere
mensenrechten activisten. Toch maakte hij op zijn stilzwijgen één belangrijke
uitzondering in 1957 toen hij president Eisenhower verweet dat hij niet achter
de rassenintegratie stond op een school in Little Rock. Hij noemde hem "een
man met twee gezichten" en "laf". Zijn uitspraken haalden alle
kranten in de Verenigde Staten. Uit woede weigerde Armstrong in 1959 om mee te
gaan met een door de regering gesponsorde tournee door de Sovjet Unie. Louis Armstrong
heeft een ster in de Hollywood Walk of Fame. In de plaats Kenner in de staat
Louisiana is het vliegveld naar hem genoemd evenals de tweede baan van het USTA
National Tennis Center in het Flushing Meadows Park in Queens, waar de US Open
wordt gespeeld.
Luister en kijk naar Louis Armstrong Zomaar de teksten van een paar liedjes van Louis Armstrong Uncle
Satchmo's lullaby (gezongen samen met het Duitse meisje Gabriele) Lu
la lu la lu Lu
la lu la ly Uncle
Satchmo's lullaby Ich
sag' Guten Nacht And
I say good night Schön
leuchtet ein Stern Yes,
I see the light Die
Sonne geht schlafen, der Tag ist vorbei When
Uncle Satchmo sings his lullaby Ich
traume von dir And
I dream of you Bleibt
immer mein grosser Freund Yes,
I do Die
Sonne geht schlafen, der Tag ist vorbei When
Uncle Satchmo sings his lullaby Lu
la lu la lu Lu
la lu la ly Uncle
Satchmo's lullaby Lu
la lu la lu Lu
la lu la ly Uncle Satchmo's lullaby Hello
Dolly What
a Wonderful World I
see trees of green, red roses too Geraadpleegde
bronnen o.a.: IMDb NPG PBS Red
Hot Jazz Rock
Hall Time Wikipedia
(klik
op de afbeeldingen om ze te vergroten)
Charles Hardin
Holley werd op 7 september 1936 geboren in Lubbock (Texas). Hij was het vierde
kind van zijn ouders Lawrence Odell Holley en Ella Pauline Drake.
Zoals in Texas vaker de gewoonte was gaven ze hem een bijnaam en dat werd
Buddy. Zo werd hij ook aangesproken. Hij kwam uit een gelovige hard werkende
Baptisten familie die regelmatig naar de kerk ging. Zijn eerste kennismaking met
de muziek was dan ook van religieuze aard. Zijn vader werkte als een timmerman
en als kleermaker. Ze hadden het niet breed, maar zijn ouders wilden dat hun
kinderen zich in de muziek zouden verdiepen. Van het weinige geld dat ze hadden
werden er toch muziekinstrumenten gekocht. Zijn broers Lawrence en Travis en
zijn zus Patricia bespeelden allen een instrument. In de familie werd ook veel
gezongen onder pianobegeleiding van moeder Ella. De drie nog jonge
broers deden eens mee aan een lokale talentenjacht. Larry met zijn viool en
Travis op accordeon konden nog redelijk spelen. Maar wat te doen met de toen nog
maar vijfjarige Buddy die nog maar pas op zijn viooltje leerde spelen ! Ze
wilden de kleine Buddy toch laten "meespelen". Daarom smeerden ze zijn
strijkstok in met vet om te voorkomen dat je zijn gekras kon horen en zij
daarmee hun kansen op de overwinning zouden verspelen. Dat was het eerste
podiumoptreden van Buddy en ze wonnen vijf dollar met het zingen en spelen van
het liedje "Down the River of Memories". Toen Buddy acht
was studeerde hij piano en viool. De muzieklessen hield hij negen maanden vol en
toen stapte hij over op steel gitaar. Maar zijn hart lag in werkelijkheid bij de
akoestische gitaar. Nadat hij twintig lessen op de steel gitaar gevold had
stapte hij dan ook over op de akoestische gitaar. En hij was er goed in. Hij
speelde op het gehoor. Soms gebeurde het dat hij een moeilijke melodie al
naspeelde nadat hij hem maar één keer gehoord had. Hoewel zijn muzikale
opleiding maar kort duurde was hij toch bekend met veel soorten muziek. Hij werd
beïnvloed door de Country en Blues muziek die hij op de radio hoorde. In de
schoolbus zong hij vaak dit soort liedjes, zoals "Love Sick Blues" als
hij naar school ging. In de herfst van
1949 ontmoette Buddy op school (Hutchinson jr.) Bob Montgomery die ook gitaar
speelde en Country liedjes zong. Ze begonnen samen op te treden als het duo
"Buddy en Bob". Ze speelden op schoolfuifjes en voor de lokale radio.
Ze zongen voornamelijk Country liedjes met begeleiding van hun eigen gitaren. Toen ze ouder
werden werd hun muziek ook volwassener. Ze lieten zich inspireren door de muziek
van hun idolen die ze op de radio hoorden.
Buddy en Bob Buddy en Bob
werden in die tijd de belangrijkste artiesten van Lubbock. Tussen 1950 en 1952
traden ze op in lokale clubs en bij talentenjachten, waarbij ze soms een
basgitarist en af en toe ook een drummer aan hun optreden toevoegden. Maar toch
traden ze voornamelijk met zijn tweeën op, waarbij Bob meestal de zang voor
zijn rekening nam. Maar als Buddy soms zong ging het meer in up-tempo en minder
Country-achtig. Toen Buddy en Bob
naar de Middelbare School gingen begonnen ze ook buiten Lubbock op te treden in
jeugdclubs. Ze doopten hun muziekstijl nu "Western and Bop". Lokale
radiostations gaven ook een impuls aan hun carrière. KDAV uit Lubbock, het
eerste radiostation dat over heel de Verenigde Staten continu Country muziek
uitzond, had wekelijks een programma "Sunday Party" waar Buddy en Bob
vaak te gast waren. In feite waren ze zo populair geworden dat ze op den duur
iedere zondag hun eigen half uur kregen. Hun muziek was
nog steeds voornamelijk Country met Bob Montgomery als zanger. Hij schreef ook
de meeste nummers. Maar in de loop van 1954 werd Buddy ook steeds meer de zanger
van het duo en begon hij ook zelf liedjes te schrijven. Twee van die liedjes
waren "Heartbeat" en "Love's Made a Fool of You", nummers
die pas veel later op de plaat gezet werden. Als ze met hun
optredens wat geld bij elkaar gesprokkeld hadden maakten ze demo's in
verschillende studio's, vaak begeleid door lokale muzikanten. Ze stuurden deze
demo's naar verschillende platenmaatschappijen in de hoop een platencontract te
bemachtigen. Zoals Bob Montgomery later zei: "We dachten dat, als je een
contract had, je automatisch rijk was. We hadden Country artiesten gezien die
hier in hun Cadillacs kwamen met hun nummerplaten uit Tennessee en wij dachten
dat, als je een grammofoonplaat had opgenomen, je het helemaal gemaakt
had." Maar niet een
platenmaatschappij zorgde voor de grote doorbraak maar het radiostation KDAV.
Naast het uitzenden van het programma "Sunday Party", was KDAV ook
sponsor van live Country en Rock 'n Roll concerten in Lubbock. Het station koos
het duo vaak uit om de show te openen. Op die manier stonden ze in het
voorprogramma van de grote sterren, waaronder zelfs Elvis. En één van die
optredens speelde een cruciale rol in de verdere carrière van Buddy. Op 14 oktober
1955 kwam de show vanuit Fair Park Auditorium in Lubbock, met grote namen als
Bill Haley and the Comets, Jimmie Rodgers en Marty Robbins. En ook Buddy en Bob
traden op. De show was geboekt door Eddie Crandall, de manager van Marty Robbins.
Crandall was diep onder de indruk van het optreden van Buddy. Hij ging naar de
eigenaar van KDAV en vroeg om de promo's. Deze kwamen in handen van Paul Cohen,
de baas van Decca Records Specialty Division. En in januari 1956 ontving Buddy
een contract van zijn hand op de naam gesteld van Buddy HOLLY (in plaats van
Holley). Maar Bob Montgomery werd niet in het contract genoemd en Buddy weigerde
dan ook om het contract te tekenen. Maar Bob overtuigde hem ervan dat hij deze
kans moest grijpen. Hij kwam zelfs naar het eerste optreden van Buddy in
Nashville, maar trad zelf niet op. In de loop van
1956 had Buddy Holly (zoals hij nu genoemd werd) drie optredens in Nashville, in
januari, juli en november. Zijn begeleiding bestond bij die optredens telkens
uit andere muzikanten. Maar het waren niet de mensen waarmee Buddy gewend was op
te treden.
Bij zijn derde
optreden in Nahville mocht Buddy wel gebruik maken van zijn eigen groep die toen
"The Three Tunes" heette. Maar Decca vond deze groep, die bestond uit
zeventien en achttien jaar oude kinderen, helemaal niets. Van dit laatste
concert kwam weer een single uit "Modern Don Juan" met aan de andere
kant "You Are My One Desire". En ook deze single werd niet goed verkocht. Zijn verhouding
met Decca werd er niet beter op en Buddy wist dat zijn contract niet vernieuwd
zou worden. Hij ging naar huis zonder contract, maar hij had al wel een aantal
andere opnames gemaakt die nog niet waren uitgebracht, zoals "Rock Around
with Ollie Vee", "Ting-A-Ling", "Baby, Won't You Come Out
Tonight" en "That'll Be The Day". Ontmoedigd, maar vastberaden
maakte hij thuis in zijn garage opnames met amateuristische apparatuur. Hij kwam in
contact met Norman Petty van de Nor VaJak studio in Clovis (New Mexico). Daar
nam hij opnieuw "That'll Be The Day" op. Toevallig waren er wat musici
aanwezig die een demo maakten voor Gary Tollet, een jonge onbekende artiest.
Tollet beweerde dat hij goede connecties had bij Roulette records. De opname
werd gemaakt met Buddy Holly op gitaar, Don Guess op bas en Jerry Allison op
drums. Gary Tollet zong op de achtergrond. Daarnaast namen ze "Lookin' for
Someone to Love" op. De opnames werden naar Roulette Records gestuurd. Bij Roulette vond men zijn liedjes wel goed, maar men wilde de andere muzikanten niet hebben. Buddy wilde echter weer opnames maken met zijn nieuwe groep die zich The Crickets noemden.
The
Crickets Norman Petty
suggereerde om de demo's naar de muziekuitgeverij Peer-Southern te sturen, waar
hij zelf ook al een aantal van zijn composities had ondergebracht. Dat deden ze
en op hun beurt gaf Peer-Southern de demo's aan Bob Thiele van Brunswick
Records, een dochtermaatschappij van Decca. En hij vond het prachtig. In
juni 1957 kwam de plaat "That'll Be The Day" van Buddy Holly en The
Crickets uit. Het werd een hit
in Amerika en in Europa. De single "Words
of Love" werd ongeveer gelijktijdig uitgebracht via Coral Records, een
ander dochterbedrijf van Decca. Petty vond dat Buddy ook gelanceerd moest worden
als soloartiest. Hij zag dat Holly een superster kon worden. De strategische zet
om op twee paarden te wedden betaalde zich pas later uit. Het lied was eerst
geen succes, maar later werd later gecoverd door The Diamonds onder de titel
"Little Darlin' " en het werd later opnieuw opgenomen door The
Beatles. Intussen was
"That'll Be The Day" zo succesvol dat het publiek in de rij stond om
de groep te zien optreden. In de herfst van 1957 maakten Buddy Holly en The
Crickets een tachtig dagen durende tournee, samen met Fats Domino en de Everly
Brothers. In de
voorafgaande lente en zomer hadden Holly en The Crickets verschillende nummers
opgenomen in de studio van Petty, die nu ook hun Manager was. The Crickets
bestonden nu uit Jerry Allison op drums, Joe B. Mauldin verving Don Guess op bas
en Niki Sullivan speelde op ritmegitaar. Ook toen ze op tournee waren maakten ze
ook nog wat opnames. De opnames werden verzameld op hun eerste platenalbum met
als titel "The Chirping Crickets". Tijdens de
opnamesessies werden de liedjes soms al improviserend aangepast. Zo heette hun
tweede hit "Oh Boy!" oorspronkelijk "All My Love". En ook de
tekst van het lied werd soms aangepast waardoor de betekenis ineens anders werd.
Het lied "Peggy Sue" heette oorspronkelijk "Cindy Lou", maar
dit werd gewijzigd omdat de vriendin van Allison Peggy Sue heette. In december 1957
waren "Oh Boy!" en "Peggy Sue" hits en daardoor mochten ze
twee keer optreden in de in die tijd zeer bekende "Ed Sullivan Show".
Tussen deze twee gastoptredens in hadden ze ook een optreden in de New York
Paramount Show. Daar traden ook de Everly Brothers op en zij gaven hen het
advies om mooie pakken aan te trekken in plaats van de T-shirts waarin ze tot
dan toe optraden. Met de verkoop
van miljoenen platen over de hele wereld gingen ze ook optreden in het
buitenland. Begin februari 1958 maakten ze samen met Paul Anka en Jerry Lee
Lewis een korte tournee door Australië. De show sloeg in als een bom. In maart
maakten Buddy Holly en The Crickets een 25 dagen durende tournee door Engeland.
En weer was dit een doorslaand succes. Terwijl ze op
tournee door Engeland waren bracht Brunswick Records "Maybe Baby" en
"Oh Boy!" uit en dit werden ook hits voor de groep. Maar ook het door
Buddy Holly als soloartiest bij Coral uitgebrachte "Rave On" werd een
hit. Na hun tournee in
Engeland gingen ze weer optreden in de Verenigde Staten en maakten ze nieuwe
opnames, waaronder "Early in the Morning" en "It's So Easy".
Hoewel de nummers tussen december 1957 en februari 1958 waren opgenomen werden
ze pas tegen de zomer van 1958 uitgebracht. Niki Sullivan verliet de groep en
werd vervangen door Tommy Allsup. Die ging vanaf juni 1958 met de groep
rondtoeren. Na een tournee in
1958 traden ze op in New York's Brookly Paramount. Buddy maakte van die
gelegenheid gebruik om een bijeenkomst te beleggen met zijn uitgeverij
Peer-Southern. Daar ontmoette hij de jonge mooie Portoricaanse Maria Elena
Santiago, die in dienst was als receptioniste bij zijn uitgever. Na hun tweede
afspraakje vroeg Buddy haar al ten huwelijk. Ze zei dat ze erover na zou denken.
Haar tante waarschuwde haar voor het hectische leven van een artiest. Maar Maria
accepteerde het aanzoek. De ouders van Buddy kwamen naar New York om kennis met
haar te maken en samen vlogen ze terug naar Lubbock waar ze op 15 augustus 1958,
twee weken nadat hij haar ontmoet had, in het huwelijk traden. Het was een
eenvoudige ceremonie, geleid door de voorganger van de First Baptist Church van
Lubbock.
Hoewel hij platen
bleef opnemen en bleef optreden met The Crickets veranderde hun onderlinge
verhouding toch enigszins. Ze reisden niet langer samen. Hoewel Buddy niet echt
veranderde maakte zijn huwelijk hem serieuzer en kreeg hij ook een zeker gevoel
van verantwoordelijkheid. Hij was niet langer gelukkig met de manier waarop de
groep zich gedroeg, waarbij ze meestal van 's morgens vroeg tot 's avonds laat
aan de drank waren. Toch werd het niet het einde van hun samenwerking. Na een
gesprek hierover zwoeren The Crickets de drank af en ze verhuisden de bandleden
zelfs naar New York. Intussen was zijn
band met Norman Petty steeds hechter geworden. Petty schreef zelfs delen van
liedjesteksten voor hem en produceerde zijn platen. Maar Petty was niet gelukkig
met het huwelijk van Buddy. Hij vreesde dat hij vrouwelijke fans zou verliezen
als zijn huwelijk bekend zou worden. Dus suggereerde Petty dat ze moesten zeggen
dat Maria de secretaresse van de groep was. Dat wilde Buddy niet en daardoor
bekoelde de verhouding tussen Petty en Buddy. Maar ze bleven samenwerken. In het jaar 1958
namen ze de liedjes "Reminiscing", "Come Back Baby" en
"Moondreams" op. Daarnaast nog het nummer "True Love Ways"
met het Dick Jacobs Orchestra, waarbij The Crickets voor het eerst met violen
speelden. Maar de verhouding tussen Petty en Buddy Holly en The Crickets werd er
niet beter op. Half oktober, aan
het eind van een tournee in het Midden Westen, besloot de groep dat ze niet
verder wilden met Petty. Maar Allison en Maudlin arriveerden een aantal dagen
voor Buddy in Lubbock en zij besloten om wel met Petty door te gaan en dat Buddy
dan maar solo moest gaan. En Buddy wilde zijn vrijheid wel. Hij zei tegen The
Crickets dat ze altijd bij hem terug konden komen als ze van gedachten zouden
veranderen. Buddy Holly was
niet echt gelukkig met hoe alles verlopen was, maar hij had er vertrouwen in dat
hij de juiste beslissing genomen had. Hij en Maria keerden terug naar New York.
Zijn idee was om tot het einde van het jaar niet meer op tournee te gaan. Maar
stilzitten deed hij niet. Hij schreef in die tijd "Raining in My Heart"
(tekst van Felice en Boudleaux Bryant) en "It Doesn't Matter Anymore"
(tekst van Paul Anka). Buddy zat vol
ideeën en plannen voor de toekomst, zoals het maken van een album met nummers
van Ray Charles en een tournee door Engeland. In januari begon
Buddy aan een tournee met ander artiesten, "The Biggest Show of Stars of
1959." Hij vroeg aan Jennings, Allsup en drummer Charles Bunch om hem te
begeleiden. Maria bleef thuis, want ze was in verwachting. De andere
artiesten die optraden waren Ritchie Valens, wiens nummer "Donna" een
grote hit was, J.P. Richardson die hoog in de hitparade stond met het nummer
"Chantilly Lace" en Dion and The Belmonts". Ze reisden met zijn
allen per bus onder zeer oncomfortabele omstandigheden. Op maandag 2
februari 1959 speelden ze in Clear Lake (Iowa). Hun volgende optreden zou
plaatsvinden in Moorehead (Minnesota). Dat betekende weer lang in de bus zitten
en Buddy charterde een klein vliegtuig voor hemzelf, Allsup en Jennings. Ze
hoopten vroeg aan te komen zodat ze hun pakken konden laten stomen. De plannen
werden echter gewijzigd. Op het laatste moment namen Richardson en Valens de
plaats in van Allsup en Jennings. Richie Valens (17 jaar oud) had nog nooit in
een klein vliegtuig gevlogen en dat wilde hij zo graag dat hij er na lang gezeur
met Allsup om toste en "won". En Richardson (28 jaar oud) was
grieperig en daarom stond Jennings zijn plaats af. Ze vertrokken in
een sneeuwstorm en na een aantal kilometers stortte het vliegtuigje om 1 uur 's
nachts op 3 februari neer in de maïsvelden van Albert Juhl. Niemand overleefde
het ongeval. Buddy Holly werd maar 22 jaar oud. Er werd een
eredienst voor Buddy Holly gehouden in de First Baptist Church in Lubbock. Buddy
ligt op het kerkhof van Lubbock begraven. Niet lang daarna
kreeg zijn weduwe Maria Elena een miskraam.
Holly's muziek
was van grote invloed op zulke muzieklegendes als The Beatles, The Rolling
Stones, Bob Dylan, Linda Ronstadt en Bruce Springsteen. In 1971 weidde de zanger
Don McLean een lied aan de gebeurtenis van februari 1959 met het nummer "American
Pie". In tegenstelling tot wat wel beweerd wordt was "American Pie"
niet de naam van het vliegtuigje waarmee Buddy Holly neerstortte. McLean
bestempelde de dag van 3 februari als "the day the music died". Een paar fragementen uit "American Pie" A
long, long time ago, But
February made me shiver I
can't remember if I cried So,
bye bye, Miss American Pie And
them good old boys were drinkin’ whiskey and rye, singin’: Maria Elena Holly Na zijn dood werd
nog het nummer "It Doesn't Matter Anymore" uitgebracht. Het werd een grote hit. In 1978 kwam er een film
over zijn leven uit, "The Buddy Holly Story" met een hoofdrol van Gary
Busey. Op 23 januari 1986 werd Buddy Holly opgenomen in de "Rock and Roll Hall
of Fame" in New York. Daarbij
was zijn weduwe Maria Elena aanwezig. Luister en kijk naar Buddy Holly
Zomaar een paar
teksten van liedjes van Buddy Holly: Heartbeat Heartbeat
why do you miss when my baby kisses me? Heartbeat
why does a love kiss stay in my memory? Riddle-dee-pat
I know that new love thrills me. I
know that true love will be. Heartbeat
why do you miss when my baby kisses me? Heartbeat
why do you skip when my baby's lips meet mine? Heartbeat
why do you flip then give me a skip beat sign? Riddle-dee-pat
and sing to me loves story. And
bring to me love's glory. Heartbeat why do you miss when my baby kisses me?
That'll be the day Well
that'll be the day When
you say goodbye, Yes,
that'll be the day, When
you make me cry, You
say you're gonna leave, You
know it's a lie 'cause, That'll
be the day when I die Well,
you give me all your lovin' and your turtle dovin', All
your hugs and kisses and your money too; Well,
you know you love me, baby, Still
you tell me, maybe, That
some day, well, i'll be through! Well,
that'll be the day When
you say good bye, Yes,
that'll be the day, When
you make me cry, You
say you're gonna leave, You
know its a lie, 'Cause
that'll be the day when I die. Well,
that'll be the day When
you say good bye, Yes,
that'll be the day, When
you make me cry, You
say you're gonna leave, You
know its a lie, 'Cause
that'll be the day when I die. Well When
cupid shot his dart, He
shot it at your heart, So
if we ever part then I leave you, You
say you told me an' you told me boldly, That
some day, well, I'll be through, Well,
that'll be the day When
you say good bye, Yes,
that'll be the day, When
you make me cry, Ah,
you say you're gonna leave, You
know its a lie, 'Cause
that'll be the day when I die. Well
that'll be the day (whoo oh) Well
that'll be the day (whoo oh) Well
that'll be the day (whoo oh) Well that'll be the day
Peggy Sue If
you knew Peggy Sue, then you'd know why I feel blue About
Peggy, 'bout Peggy Sue Oh
well, I love you gal, yes I love you Peggy Sue Peggy
Sue, Peggy Sue Oh
how my heart yerns for you Oh
Peggy, my Peggy Sue Oh
well, I love you gal, yes I love you Peggy Sue Peggy
Sue, Peggy Sue Pretty,
pretty, pretty, pretty, Peggy Sue Oh,
my Peggy, my Peggy Sue Oh,
well, I love you gal and I need you, Peggy Sue I
love you, Peggy Sue, with a love so rare and true Oh,
Peggy, My Peggy Sue Oh
well, I love you gal, yes I want you, Peggy Sue Peggy
Sue, Peggy Sue, Pretty,
pretty, pretty, pretty, Peggy Sue Oh,
Peggy, my Peggy Sue Oh
well, I love you gal, yes I need you, Peggy Sue I
love you, Peggy Sue, with a love so rare and true Oh
Peggy, My Peggy Sue Oh
well, I love you gal, yes I love you, Peggy Sue Oh well, I love you gal and I want you Peggy Sue
Oh Boy All
of my love, all of my kissin' You
don't know what you've been missin' Oh
boy! (Oh boy!) When
you're with me Oh
boy! (Oh boy!) The
world can see that you were meant for me All
of my life, I've been waitin' Tonight
there'll be no hesitatin' Oh
boy! (Oh boy!) When
you're with me Oh
boy! (Oh boy!) The
world can see that you were meant for me Stars
appear and the shadows are fallin' You
can hear my heart a-callin' A
little bit of lovin' makes everything alright I'm
gonna see my baby tonight All
of my love, all of my kissin' You
don't know what you've been missin' Oh
boy! (Oh boy!) When
you're with me Oh
boy! (Oh boy!) The
world can see that you were meant for me All
of my love, all of my kissin' You
don't know what you've been missin' Oh
boy! (Oh boy!) When
you're with me Oh
boy! (Oh boy!) The
world can see that you were meant for me All
of my life, I've been waitin' Tonight
there'll be no hesitatin' Oh
boy! (Oh boy!) When
you're with me Oh
boy! (Oh boy!) The
world can see that you were meant for me Stars
appear and the shadows are fallin' You
can hear my heart to callin' A
little bit of lovin' makes everything alright I'm
gonna see my baby tonight All
of my love, all of my kissin' You
don't know what you've been missin' Oh
boy! (Oh boy!) When
you're with me Oh
boy! (Oh boy!) The world can see that you were meant for me
Raining
in my Heart The
sun is out The
sky is blue There's
not a cloud To
spoil the view But
it's raining Raining
In My Heart The
Weather Man Says
"Clear today" He
doesn't know You've
gone away And
it's raining Raining
In My Heart Oh
misery - misery What's
gonna become of me I
tell my blues They
mustn't show But
soon these tears Are
bound to flow Cause
it's raining Raining
In My Heart Raining
In My Heart Raining In My Heart
It Doesn't Matter Anymore There
you go and baby here am I Well
you left me here so I could sit and cry Well
-Golly gee what have you done to me Well
I guess It Doesn't Matter Any More Do
you remember baby last September How
you held me tight each and every night Well
whoops a daisy how you drove me crazy But
I guess It Doesn't Matter Any More There's
no use me a crying I've
done every thing and now I'm sick of trying I've
thrown away my nights and wasted all my days Over
you Well
you go your way and I'll go mine Gone
forever till the end of time I'll
find somebody new and baby We'll
say we're through And
you Won't Matter Any More
Geraadpleegde bronnen o.a. BBC
News 3 feb. 1959 Famous
Texans Rock
Hall of Fame Rocabily
Hall Wikipedia |
|
