       |
|
|
|
(klik op de afbeeldingen om ze te vergroten) Shirley Jane Temple werd op 23 april 1928 geboren in Santa Monica (Californië). Haar vader George Francia Temple (1888 – 1980) was een zakenman en bankier. Haar moeder Gertrude Amelia Krieger was huisvrouw. Ze had twee oudere broers Jack, geboren in 1915, en George Jr., geboren in 1919. Haar moeder hield van dansen en op haar derde jaar kreeg Shirley al dans- en zanglessen aan de Meglin's Dance School in Hollywood. Haar filmcarrière begon toen de Casting Directeur van Educational Pictures haar klas bezocht op zoek naar nieuw talent. En hoewel de kleine Shirley zich verstopte achter de piano was ze hem toch al opgevallen. Ze werd uitgenodigd om auditie te doen en uiteindelijk kreeg ze een contract bij Educational.
In 1934 werd ze aangenomen door Fox Pictures, op het moment dat de filmstudio op het randje van een faillissement verkeerde. Na een aantal kleinere rolletjes was ze een sensatie in "Stand Up and Cheer", waarin ze het liedje "Baby Take a Bow" zong. Het was zo'n groot succes dat ze daarmee haar eigen sterrendom verwierf en Fox (en na een fusie met 20th Century het latere 20th Century Fox) van de ondergang redde. Ze ontving een speciale Oscar in 1934 "voor de dankbare erkenning van haar uitstekende bijdrage aan het vermaak op het scherm".
Met speciaal voor
haar gemaakte films als "Bright Eyes" (1934), "Curly Top" (1935), "The Little
Colonel" (1935), "Dimples" (1936) en
Dit succes zorgde ervoor dat ook andere filmstudio's hun eigen Shirley Temple wilden hebben, zoals Sybil Jason en Edith Fellows. Maar ironisch genoeg was het enige kindsterretje dat Shirley's populariteit benaderde een sterretje van 20th Century Fox zelf, Jan Withers, die voor het eerst optrad als klein schoffie in Shirley's film "Bright Eyes". Hoewel de publiciteitsmachine van Fox ervoor zorgde dat de mythe bleef bestaan dat Shirley een gewoon kind was met een normaal leven, zochten haar ouders haar vriendjes en vriendinnetjes zorgvuldig uit en bepaalden ze nauwgezet iedere schrede die ze in het openbaar zette. Haar moeder was constant bij haar in de filmstudio en ze hielp Shirley om haar teksten te leren en zorgde voor haar garderobe. Shirley's beroemde haarstijl, dat bekend was onder de naam "Shirley Temple Krullen", was geheel onder controle van haar moeder Gertrude. Zij verzekerde zich ervan dat er precies 52 krulletjes in iedere lok zaten.
Tegen 1940 was haar succes voorbij omdat ze eigenlijk te oud was voor een kindsterretje en dat resulteerde erin dat haar laatste films bij Fox ""The Blue Bird" en "Young People" geen succes waren. Het jaar daarop werd ze door MGM gecast voor "Kathleen", maar ook deze film flopte. Daardoor eindigde haar werk bij MGM nog voor het goed en wel begonnen was. Onder auspiciën van de producers Edward Small en David O. Selznick had Shirley een bescheiden succes in de producties "Miss Annie Rooney" in 1942 (waarin ze van Dickie Moore haar eerste kus op het filmdoek kreeg) en in 1944 met "Since You Went Away".
In 1958 maakte ze haar comeback als gastvrouw van "The Shirley Temple Storybook", een serie televisiespecials voor kinderen die goed ontvangen werd door de critici. Haar laatste opdracht in showbusiness was de wekelijkse "The Shirley Temple Show" die in 1960 op de televisie verscheen. Hoewel het niet echt een succes was kon ze daarin verschillende karakterrollen laten zien, inclusief die van een tandenloze oude heks.
In de tachtiger jaren maakte ze bekend dat ze een borstamputatie had ondergaan, omdat ze daarmee hoop en inspiratie wilde geven aan andere vrouwen met borstkanker. In 1988 verscheen haar autobiografie "Child Star" die een goede inkijk geeft in haar levenslange status als beroemdheid. In de biografie onthult ze onder andere dat verschillende bekende Hollywood personen tevergeefs hadden geprobeerd om haar in bed te krijgen toen ze legaal gezien daar oud genoeg voor was, maar zelfs ook daarvoor.
Shirley heeft één kleindochter, Theresa Falschi (geboren in 1980), de dochter van Linda. In 2001 was ze adviseur van ABC Televisie voor de productie van "Child Star: The Shirley Temple Story", gebaseerd op haar biografie. In 2004 werkte ze samen met Legend Films om haar vroegere zwart/wit films te restaureren en in te kleuren. Citaat van Shirley: "Ik geloofde niet meer in de Kerstman toen mijn moeder me meenam naar een warenhuis om hem te zien en hij om mijn handtekening vroeg." Shirley Temple coctail
Het drankje werd uitgevonden door een barman van Chasen's restaurant in Beverly Hills. Het werd naar haar genoemd omdat ze het restaurant regelmatig bezocht. Ze was nog te jong om alcohol te drinken, zoals de volwassen filmsterren, en zo kon ze toch nog op feestjes verschijnen met een cocktail. Kijk en luister naar Shirley Temple Dimples: Hey, What Did the Bluejay Say Dimples: Picture Me Without You Geraadpleegde bronnen o.a.: Geocities IMDb Reel Classics Starpulse The Kennedy Center Wikipedia |
|
