Luigina Lollobrigida, zoals haar
volledige naam luidt, werd op 4 juli 1927 geboren in het Italiaanse bergdorpje
Subacio. Ze was de tweede van vier dochters van haar vader meubelmaker Giovanni
en haar moeder Guiseppina Lollobrigida. Haar oudere zus is Giuliana en na haar
kwamen nog twee zussen Maria en Fernanda.
Toen ze drie jaar oud was werd
Gina uitgeroepen tot mooiste kleuter van Italië.
Na de Tweede Wereldoorlog
verhuisde de familie in 1945 naar Rome. Op 18 jarige leeftijd ontdekte Gina haar
talent voor tekenen en schilderen. Voor de in Rome gelegerde Amerikaanse
soldaten maakte zij portretten waarmee ze wat geld verdiende. Dat geld leverde
ze bij haar moeder in, zodat ze het financieel iets gemakkelijker hadden. Haar
zusjes Giuliana, Maria en Fernanda hadden werk gekregen als figuranten in de
filmindustrie. Gina kreeg in 1946 een studiebeurs om beeldhouwen en schilderen
te leren. Daarnaast nam zij lessen om operazangeres te worden. Een klein
rolletje in de in 1946 gemaakte film “Lucia di Lammermoor” (waarvoor ze
overigens geen naamsvermelding op de titelrol kreeg) liet zij zich niet ontgaan.
Later zei ze over haar kindertijd
dat die niet erg gelukkig was. "Ik herinner me de oorlog, de soldaten en het
verwoeste huis. Ik had geen speelgoed, want we waren niet rijk."
In haar jeugd deed ze wat
modellenwerk en deed ze met succes mee aan verschillende schoonheidswedstrijden.
In 1947 werd zij door de Italiaanse filmregisseur Mario Costa op straat
aangesproken en kreeg zij een rolletje in de film “L’elisir d’amore” en wat
later kreeg ze een grotere rol in de operafilm “I Pagliacci”.
Fotoromans waren in Italië in die
tijd zeer geliefd en ook daarvoor stond Gina model. Haar artiestennaam was toen
“Gina Loris”.
In
1947 deed ze mee aan de Miss Italië verkiezingen (zie afbeelding links, zij is
nummer 27) en werd daar derde. De eerste plaats viel ten deel aan Lucia Bosé en
de tweede plaats aan Gianna Maria Canale. Zij beiden werden actrices, die echter
nooit het succes van Gina zouden bereiken. In die tijd begon Gina ook meer op te
treden in Italiaanse films.
Het
gerucht gaat dat de excentrieke en invloedrijke miljonair Howard Hughes
(afbeelding rechts) haar naar Hollywood liet overvliegen, nadat hij een van haar
films gezien had. Omdat ze geen langdurig contract kreeg aangeboden keerde ze
naar Italië terug.
Ze bleef dus in
Italië waar ze in 1948 twee films maakte onder regie van Mario Costa.
Op 4 januari 1949 trouwde ze,
gekleed in skikleding, met de Joegoslavische dokter Milko Skofic in het skioord
Terminillo,. Haar moeder had haar eens gezegd: "Kind, als je ooit trouwt zijn er
maar twee mannen die tellen: een dokter of een advocaat. Dan ben je goed
verzorgd." Het paar vestigde zich in de buurt van Rome. Milko werkte
aanvankelijk als arts, maar al snel werd hij haar manager. Op 28 juli 1957 werd
hun zoon Milko Jr. geboren. In 1971, na een huwelijk van 22 jaar, scheidden ze.
Het gerucht gaat dat vele affaires
had met onder andere de komiek Jerry Lewis, Yul Brynner en de pionier van de
harttransplantatie Dr. Christian Barnard.
In
april 2000 vertelde ze aan het tijdschrift "Parade": "Ik had veel geliefdes en
ik heb nog steeds romances. Ik ben vreselijk verwend. Mijn hele leven lang had
ik te veel bewonderaars. Maar, met uitzondering van mijn echtgenoot Milko Skofic,
heeft God me gered van veel slechte huwelijken." Eind 2006 verloofde ze zich nog
met de Spanjaard Javier Rigau (afbeelding links) die 34 jaar jonger is en waar
ze al 22 jaar een relatie mee had. Over het ontstaan van hun liefde zei ze: "We
ontmoetten elkaar in Montecarlo toen ik 57 en Javier 23 was. Het was gewoon
passie, de liefde kwam later." De oud-actrice heeft altijd een zwak voor jongere
mannen gehad. Door de enorme druk van de (vooral Italiaanse) media werd hun
huwelijk dat in december 2006 zou plaatsvinden afgeblazen.
Haar optredens in Italiaanse films
brachten haar onder de aandacht van Hollywood. Gina Lollobrigida was het eerste
sekssymbool van na de Tweede Wereldoorlog. Met haar voluptueuze vormen en
intelligente sensualiteit had ze Europa veroverd. Nu was Hollywood en de rest
van de wereld aan de beurt.
In 1953 maakte ze haar eerste
Amerikaans film "Beat the Devil". Dat resulteerde in een aantal romantische
komedies, die door sommige filmcritici als van mindere kwaliteit worden
beschouwd, maar die wel aan haar populariteit bij het grote publiek bijdroegen.
In Italië had ze de bijnaam La Lollo. Haar kapsel was krullerig en kort en er
bestaat in Italië een krulsla "Lollo" die naar haar genoemd is. De Fransen
voegden zelfs een woord toe aan hun vocabulaire "lollobrigidienne", wat zoiets
betekent als volslanke vrouw.
Haar
naam en faam in de wereld namen steeds verder toe. In 1955 maakte ze de film "
La Donna Più Bella del Mondo", oftewel "De mooiste vrouw van de wereld" en dat
werd haar bijnaam.
Een
aantal andere van haar films zijn "Trapeze" (1956) (afbeelding rechts) met als
tegenspeler Burt Lancaster en uit hetzelfde jaar "The Hunchback of Notre Dame".
In 1959 schitterde ze naast Frank Sinatra in "Never So Few". Het gerucht gaat
dat ze ook een affaire had met Sinatra. In 1961 maakte ze een van haar
populairste films "Come September" met als tegenspeler Rock Hudson, waarvoor ze
een Golden Globe won. Met hem maakte ze ook "Strange Bedfellows" in 1965. In
1966 maakte ze met Alec Guinness "Hotel Paradiso" en in 1968 maakte ze "Buena
Sera, Mrs. Campbell" met Shelley Winters, Phil Silver en Telly Savalas.
Begin zeventiger jaren begon haar
filmcarrière wat te tanen. Ze verscheen allen nog maar in een aantal producties
die matig door de critici en het publiek ontvangen werden.
In die tijd was ze begonnen aan
wat een succesvolle carrière als fotojournalist zou worden. Ze fotografeerde
onder andere Paul Newman, Salvador Dalí en het Duitse nationale voetbalteam. Ze
stak de internationale pers de loef af door een exclusief interview met Fidel
Castro (er werd gefluisterd dat ze ook met hem een verhouding had). In 1973 werd
een collectie van haar werk gepubliceerd in "Italia Mia". Het werd een
verkoopsucces in Europa.
Om te vermijden dat ze bij het
reizen door Italië voor het maken van foto's zou worden herkend kleedde ze zich
volgens tienermode uit de negentiger jaren. Maar de arbeiders van de Fiat
fabriek in Turijn en van de Monafalcone scheepswerf herkenden haar onmiddellijk,
waardoor het hele productieproces stil kwam te liggen.
Naast haar goede naam als
fotografe bouwde ze ook een naam op als beeldhouwster.
In
1984 keerde ze terug op de Amerikaanse televisie met een rol in de serie Falcon
Crest (afbeelding rechts). In de negentiger jaren speelde ze nog wat rollen in
films.
Vanaf 1997 trok ze zich geheel
terug uit de glamourwereld. In 1999 deed ze nog een gooi om één van de 87
Italiaanse zetels in het Europese Parlement te veroveren, echter zonder succes.
Daarnaast was ze nog directeur bij verschillende mode en cosmetica bedrijven.
Gina heeft ook werk gedaan voor de
UNESCO, UNICEF en Artsen Zonder Grenzen en is ambassadeur voor de Food and
Agriculture Organisation (FAO). Voor dit liefdadigheidswerk kreeg ze vele
onderscheidingen.
Momenteel woont ze in Rome.
Dat Gina Lollobrigida ook in
Nederland zeer populair was blijkt wel uit het liedje dat Tony Bass in de jaren
zestig over haar maakte en dat wekenlang in de Top 10 stond:
Gina
(Gina)
Gina (Gina)
Gina Lollobrigida
Jij bent voor mij de vrouw
Waar ik ’t meest van hou
Daar kan ik werk’lijk niets aan doen
Gina (Gina)
Gina (Gina)
Gina Lollobrigida
Graag zou ik naar je gaan
Je bent hier ver vandaan
En voor de reis heb ik geen poen
Ik heb alleen pikante foto's van je hier (ohoh)
Daar sta je in je eentje op de pier (ahah)
Aan de Middelandse Zee
Uitdagend zeg je nee, want jij hebt werk'lijk alles mee
Het is niet moeilijk waar ik steeds aan denken moet (ohoh)
Want wat ik op die foto zie is goed (ahah)
Al is het maar papier, al ben je ver van hier, het doet me goed